بزرگی آرزوی همه آدم هاست. اما این آرزو زمانی به امید ارتقا می یابد که به الزامات این بزرگی هم توجه کنیم. از خود گذشتن، شمع شد، روشنایی بخشیدن و... از جمله این الزامات است که چون به رفتار تبدیل شود، منظر آدمی را چنان اصلاح می کند که زیبایی را برای همه بخواهد حتی بی آنکه آنان را بشناسد. به همین خاطر است که بنده خدایی نوشته بود، ما بزرگ می شویم، هرگاه از خوشبختی کسانی ‌که دوستمان ندارند، خوشحال شویم. خشنودی از موفقیت و بهروزی دوستان که یک کنش عادی است. آدم های بزرگ برای گسترش خوشبختی می کوشند و از رقم خوردن آن در حق بیگانه هم شاد می شوند. بله ما زمانی بزرگ می شویم که برای تحقیر نشدن دیگران از حق خود بگذریم. دیده ایم که افراد شاید رندانه مثلا در صف جلوی ما جا می زنند. فرد مسئول هم متوجه می شود و توی ذوق شان می زند. به همین اندازه هم نتوانیم تحقیر او را ببینیم می توانیم بزرگی را تجربه کنیم. این البته باید برای ما رویه شود اما برای او هرگز. باید او را نسبت به حق خودش و حقوق دیگران آگاه کنیم. دیگران را به کمال رساندن رسالت آدم های بزرگ است. علاوه بر این هرگاه شادی را به کسانی که آن را از ما گرفته‌اند هدیه دادیم، نشانه های بزرگی در ما نمودار می شود. بزرگی، بزرگواری می آورد. بزرگواری هم بزرگی را امتداد می بخشد. به رفتار مان دقت کنیم. تعاملات مان را بسنجیم. هرگاه خوبی ما به علت نشان دادن بدی دیگران نبود، سالک مسیر بزرگی هستیم. هرگاه کمتر رنجیدیم و بیشتر بخشیدیم می توانیم به موفقیت در ایثار و بزرگی، امید داشته باشیم. هرگاه به بهانه‌ عشق از دوست داشتن دیگران غافل نشدیم، می توان فهمید که راه را درست می پیماییم. هرگاه اولین اندیشه ما برای رویارویی با دشمن انتقام نبود، انتظام بود می توانیم به خود نمره قبولی بدهیم. هرگاه دانستیم عزیز خدا نخواهیم شد، مگر زمانی که وجودمان آرام بخش دیگران باشد، به عبادت، پرده نشین عجب نخواهیم شد و راه به عبودیت خواهیم برد. هرگاه بالاترین لذت ما شاد کردن دیگران بود برای خدا، آن وقت از صراط مستقیم بندگی به بزرگی مومنانه خواهیم رسید. پس حواس مان به رفتار مان باشد. پیش از این هم به پندار هایی بیندیشیم که رفتار مان را مهندسی می کند.....

ب / شماره 5377 / سه شنبه 30 مرداد 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030530.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM