برخی ها کوچک اند و کوچک می مانند. حتی اگر کودک درون و برون شان به نشستن موی سفید در صورت در غبار پیری فرو بروند باز هم بزرگ نمی شوند. بزرگ شدن لوازمی دارد از جنس بزرگواری. چیزی که این جماعت از آن بی بهره اند. به اشتباه می پندارند با توهین به بزرگان، در دیده مردم، نام ور و بزرگ خواهند شد. بله، نام بردار و مشهور می شوند اما نام شان به ننگِ توهین به بزرگان در ذهن می نشیند. هروقت هم که یادشان به میان آید به همانی بدرقه خواهد شد که در حق بزرگان- به ناحق- رواداشته اند. برخی ها که نقش خود و ایل و تبار و سلسله استادانش همه روی هم به اندازی کسری از اثرگذاری کسانی که نام می برد نیست اما به خود جسارتِ توهین می دهند جز طراحی تصویری از داعشیسمِ زبانی رهآوردی ندارند . واقعا باید تاسف خورد به حال خودشان و الا بزرگان را چون عنقا جایگاه چنان بلند است که این کوته اندیشان کوتاه قامت با منجنیق هم نمی توانند سنگی بدان رسانند چه رسد که بخواهند پنجه مسموم خود را به چهره شان برسانند. بزرگان، شناسنامه انقلاب اند. انقلاب با نام و نشان آنان بود که به پیروزی رسید. به همین شاخصه های تبیینی می تواند ادامه دهد. اگر کار با مدعیان بود که هنوز باید در سایه طاغوت می نشستیم. سیاهه سکوت این جماعت، در عصر مبارزه، طولانی تر از همه طومارهای ظلم طاغوت است. حالا اما چشم بسته بر واقعیات، دهان باز کرده اند به تحریفات. اما مرد آن است که در معرکه آوازه مردانگی اش گوش به گوش برسد نه بر سفره ای که دیگران پهن کرده اند. سر این سفره به بخشش یا تصدق، کاسه غذایی به دیگران هم می دهند. اینان را اگر چه نان و خورش از سفره می خورند اما سهمی در آن نیست چه رسد به حقی که بخواهند باطل اندیشه خود را به رفتار و گفتار درآورند. اصحاب لعن و تکفیر که به پسوند نام های بزرگ نفرین می آویزند خود پیشوند و پسوند نامِ شان شایسته همان است که در باره دیگران می گویند. اگر به بدگویی و تکفیر و تخریب کسی، جریانی می توانست به ماندگاری برسد، الان داعش، همه عالم را گرفته بود. آن ها علاوه بر زبان تکفیر، تیغِ جنایت هم داشتند. به همان باور باطل خود هم مومن بودند. به مثابه نردبان نگاه نمی کردند که افرادِ بزرگ اما بی قدرت را بکوبند تا پله ای بالاتر روند. بگذریم، حیف کلمه که حرامِ پرداختن به این جماعت شود. گروهی تند زبان که حاصل جمع کارکردشان برای ایران و انقلاب، از صفر هم کمتر است. به واقع خود با پوشاندن خدمت بزرگان دچار کفر می شوند اما دریغا که صدایشان همچنان به لعن و تکفیر بلند است. هرچند خود شایسته آن چیزی هستند که می گویند. بگذریم!

ب / شماره 5376 / دوشنبه 29 مرداد 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030529.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM