عاشورا مرا با یک احساس دوگانه مواجه می کند. هم امید می بندم و هم بسیار می ترسم. امیدم را در کسانی چون زهیر و حر و... می بینم که در منتهی الیه تاریکی به صبح روشن رسیدند و تا قیامت چراغ راه شدند. مگر منهی الیه تر از ناهمراهی با حجت خدا و یا راه بستن بر او وجود دارد؟ این را زهیر و حر، به رفتار در آوردند اما نقطه ای که در پایان خط شان رقم خود نه پایان بلکه سرِ خط بود. آنان به سرِ خط برگشتند و در سمت درست تاریخ ایستادند؛ در کنار حجت خدا. خدا هم پاداش شان را با شهادت داد تا ابدیت شان را تضمینی پرشکوه کند. ترسم اما از این است که عالم حساب و کتاب دارد. ادعا نه دری را وامی کند و نه دردی را دوا. آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحات می خواهد. نیت کافی نیست. سعی می خواهد و عمل می طلبد. این هم واقعیتی است که هم در عاشورای 61 باید خواند و هم در همه روز ها که باید جان یافته از عاشورا باشند مراقبت کرد. آن روز هم بسیار بودند کسانی که نیت شان یاری حجت خدا بود اما از پستوی خانه بیرون نیامدند. برخی ها بی نیتِ جنگ به کربلا رفتند و شاید کاری هم نکردند اما تا قیامت مشمول لعنت اهل معرفت هستند. دلیلش هم آن برجا نشستن و این آمدن و امتداد دادن به سیاهی سایه سپاه ظلم بود، هر دو نیز "عمل"ی بود شیطانی. هر دو تیغ باطل را تیز کرد و بر سر راه حق مانع ایجاد کرد. سواد لشکریانی که به جنگ سید الشهدا رفتند، دل کودکان و زنان را لرزاند حتی اگر فرصت جنگ نیافتند. نیامدن کسانی که امام را قبول داشتند هم پشت لشکر حق را خالی کرد. پس در نظام محاسباتی هر دو گروه به لشکر خدا آسیب زدند. این ماجرا روز به روز "نو" می شود در باور "کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا". راستی کجا ایستاده ایم؟ نه به ادعا که دعا را هم به بازی می گیرد، به عمل در میدان. حرف جنگ نیست امروز اما جبهه حق همچنان در مقابله با جبهه باطل است. این جبهه هم از جانِ تک تک مان تا تمام پهنه جهلن امتداد دارد. همین هم تکلیف را سنگین می کند. آنان که به باغ و راغ و حساب بانکی و خانه اهدایی و پُست و مقام نا به جا و ویژه خواری و .....عادت می کنند، در برابر امام حسین اند حتی اگر خود را سرباز او بدانند. نگفته روشن است که با دروغ و نیرنگ و بد بینی و بدخواهی و بدکرداری و باطل رفتاری، ما را در لشکر حسین(ع) جایی نخواهد بود. از صراط مستقیم عمل صالح است که می شود در همه عاشوراهای مکرر تاریخ در جایی ایستاد که امتداد سپاه سید الشهداست. بی حساب، کارنامه قبولی نمی دهند. عالم حساب و کتاب دارد. نوع رفتار ما نسبت ما را با امام حسین بیان می کند نه ادعاها که در حساب حقیقت به هیچ گرفته نمی شود. با خود صادق باشیم. جای ما در عاشورای امروز کجاست؟

جمهوری اسلامی / شماره / یکشنبه 24 تیر 1403 / صفحه 3 / حبر

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم تیر ۱۴۰۳ساعت 12:14  توسط غلامرضا بنی اسدی  |