مومنِ، در عینِ آرامش، ناآرام است. این ناآرامی در مواجه با ظالم است. آرامش خدایی، پیشران این ناآرامی علیه ظلم و ظالم است که می خواهند نظام زندگی عادلانه را بر هم زنند. عین حق است این بی قراری وقتی زورمداران می خواهند برای تصاحب روزی اش، کلک سوار کنند. وقتی نگاه به غارت دارند. باید هم چنین باشد چنان که استاد صفائی حائری، در کتابِ فقر، هشدار می دهد:" وقتى كه نان خانه‌ من را چپاول مى‌كنند بايد مبارزه بكنم وگرنه از جنازه‌ى من براى كود استفاده مى‌شود." مطالعه اوراق تاریخ هم به ما می گوید آنان که از مبارزه دست کشیدند، پایمال چکمه های ستم شدند. بله، مبارزه، هزینه دارد اما تسلیم شدن هم- همان طور که رهبر انقلاب بارها تاکید کرده اند- هزینه بیشتر می برد و هم به ذلت انسان را هموزن و همنشیسن خار می کند. آنان که ایستاده می میرند، همچون پرچم در اهتزاز می مانند اما افتادگان را علاوه بر مرگ، هدم هویت هم به سوغات می آید. برای ماندن باید مبارزه کرد" و براى اين مبارزه، نيرو و نفرات لازم است. و براى تهيه‌ى نيرو و نفرات همان زيربناى عقيدتى، همان ايمان و توحيد كافى است. موحّد نمى‌تواند در جامعه‌اى كه طاغوت‌ها حاكمند، آرام بگيرد، بى‌تفاوت و يا سازشگر باشد. مؤمن عاشق، كه به خلق علاقمند است نمى‌تواند شاهد از دست رفتن خلق باشد و آرام بنشيند." که از پا نشستن همان و از هویت تهی گشتن هم همان. بدانیم و بدانند آنان که به فرداهای سرفرازی نگاه دارند که،" سازشگرى و بى‌تفاوتى، با ايمان و عشق حق و با توحيد؛ يعنى تنها خدا را دوست داشتن و او را معشوق گرفتن، نمى‌سازد. " برای خداباوران مردم خواه و میهن دوست و آزادی طلب،" تنها يك راه مى‌ماند و آن هم مبارزه. آن هم نه با معلول‌ها، بلكه با علت‌ها. و براى همچنين مبارزه‌اى گسترده و عميق بايد كوشيد و آماده شد." که بدون آمادگی به معرکه زدن، جز شکستن استخوان خود آدمی نتیجه ای ندارد. مبارز اما باید استخوان طاغوت را بشکند پس باید خود را قوی کند و با آمادگی کامل به قرار مومنانه و با منطق قرآن پای در راه شود.

ب / شماره 5334 / چهارشنبه 30 خرداد 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030330.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM