|
پدر را و مادر را حرمت فراوان است. آنان که به حرمت و تکریم و تعظیم شان کمر می بندند به فراوانی در رزق معنوی هم جواب می گیرند. قرآن خدا در چند جا به آیات روشن الهی نیکی در حق پدر و مادر را در کنار ایمان به توحید تعریف فرموده است. شانی چنین یعنی کسی که به توحید باور دارد نمی تواند در باره والدین جز به احسان و نیکی رفتار کند. ما به رفتاری زیبنده اهل ایمان فرمان یافته ایم حتی اگر والدین اعتقاد و باوری غیر ما داشته باشند. اصول کافی در صفحه 232 از جلد سوم خویش، چنین گزارش می دهد؛" معمر بن خلاد گوید : به امام رضا ( ع ) عرض کردم : هرگاه پدر و مادرممذهب حق را نشناسند دعایشان کنم ؟ فرمود : براى آنها دعا کن و از جانب آنها صدقه بده ، و اگر زنده باشند و مذهب حق را نشناسند با آنها مدارا کن ، زیرا رسول خدا ( ص ) فرمود : خدا مرا به رحمت فرستاده نه به بىمهرى و نافرمانى." مدارایی که راه به مروت برد، هم وظیفه فرزندی است و هم می تواند برای والدین تامل برانگیز باشد. تاملی که به جستن و یافتن مذهب حق بیانجامد. حتی اگر به جستجو هم نینجامد باز تکلیف همان است که در آیه 23 سوره مبارکه اسراء می خوانیم؛" وَ قَضی رَبُّکَ اَلاَّ تَعْبُدُوا اِلاَّ اِیَّاهُ وَ بِالْوالِدَیْنِ اِحْساناً اِمَّا یَبْلُغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ اَحَدُهُما اَوْ کِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما اُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلاً کَرِیماً؛ پروردگار تو مقرر کرد که جز او را مپرستید و به پدر و مادر (خود) احسان کنید؛ اگر یکی از آن دو یا هر دو در کنار تو به سالخوردگی رسیدند به آنها (حتی) «اف» مگو و به آنان پرخاش مکن و با آنها سخنی شایسته بگوی." این "شایسته گویی" وقتی با "شایسته کاری" غنی سازی شود، ما با جلوه های تابناک ایمان مواجه خواهیم شد. کسی نه تنها "اف" نخواهد گفت به تندی که حتی نفس به حسرت برنخواهد کشید که دل پدر و مادر بلرزد. این منطق زیستی اسلام است. بدان التزام داشته باشیم تا به حقیقت راه بریم....
ب / شماره 5327 / دوشنبه 21 خرداد 1403 / صفحه 4 http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030321.pdf
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم خرداد ۱۴۰۳ساعت 11:14 توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|
درباره وبلاگ  روزنامه نگار شهر امام رضا
|
