فلسطین از جمله پرفراوانی ترین کلماتی است که از حوزه ادبیات سیاسی شنیده می شود. کلمه ای که دیگر فقط نام یک پهنه جغرافیایی نیست که به آن کشور می گویند. شبکه ای از معانی متعدد را با خود دارد که به هر خوانش می توان، به فهم تازه ای از آن رسید. معنایی چون مظلومیت، غیرت، حماسه، شهید، ایستادگی و....البته کلمه فلسطین در ذهن یک" کلمه ملعونه " را هم تجدید می کند؛" اسرائیل" کلمه ای که حروف از با دوش کشیدن مفهوم آن نفرت دارند. این کلمه هم شبکه معنایی متعددی را به ذهن می آورد چون اشغالگری، غصب، جنایت، ترور، آدم کشی، و هر چه زشتی است با این کلمه به ذهن هجوم می آورد. دیگر هیچ کس از شنیدن کلمه اسرائیل یاد "یعقوب نبی" نمی افتد چنان که "بنی اسرائیل" هم بیشتر معنابخش بهانه های واهی و رفتار واهی است تا "فرزندان یعقوب" البته یکی از پسرانش را به ذهن می آورد. همان "یهودا" که با این قومِ صهیونیست، در رفتار یگانه اند. یهودا در پی مرگِ یوسف بود و این جماعت تروریست هم به پندار خود برای کشتن زاده شده اند. سیاهی چند برابر شده دل یهودا در دل این یهودی ها این جنایتکاران را به جایی رسانده که جنگ را به جنایت جنگی تبدیل می کنند. کشتن کودکان و بیماران را حق خود می دانند. 76 سال است که به این بیماری پنداری، در دیار زیتون خوشه های مرگ می کارند. آنقدر پلشت و جنایتکارند که کلمات هم در شرح شان بوی تعفن می گیرد. نمی خواهم شامه ها را بیازارم. نمی خواهم کلمات گرفتار این بوی هولناک شوند پس سخن کوتاه می کنم به بیان این رویداد تلخ که در چنین روزی از تقویم در سال 1948 میلادی، نطفه حرام این غده سرطانی در سرزمین مظلوم فلسطین کاشته شد. این شجره ملونه توسط انگلیس خبیث، عرس گشت تا زیتون ها را بخشکاند. از آن روز شوم تا امروز، فلسطین فقط زخم برداشته است. صاحبان این دیار بین مرگ و آوارگی در آمد و شد اند. آمدند صاحبان زمین را کشتند و ملک اش را غصب کردند. یک دروغ را هم برخی غافلان باور کرده اند که آنان زمین ها را خریده اند. نه، چنین نیست بلکه واقعیت این است که حتی سلطان عثمانی هم حاضر نشد ولو با کمک های هنگفت یهودیان، وجبی از فلسطین را به آنان واگذارد. مردم هم چنین نکردند. درصدی محدود از این زمین ها توسط عده ای معدود فروخته شد آن هم نه به یهودیان که به "سید ضیاء طباطبایی" جد به کمر زده ای که با ظاهر مسلمانی زمین ها را می خرید و با دستور انگلیس به یهودیان می فروخت. خواندنی ها در این باره فراوان و در دسترس است. نمی خواهم به تکرار بپردازم فقط به یاد می آورم که در روزی چنین در 16 مه 1948، موجودی لعین به نام اسرائیل زاده شد. کلمه ای که باید با مرگ بدرقه اش کرد؛ مرگ بر اسرائیل!

ب / شماره 5309 / پنجشنبه 27 اردیبهشت 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030227.pdf

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۴۰۳ساعت 11:55  توسط غلامرضا بنی اسدی  |