عدالت یک مفهوم انتزاعی نیست بلکه جانمایه توحیدی و واقعی دارد. کسانی در باور و التزام عملی به عدالت پایبند اند که به فهم کمال یافته از توحید رسیده باشند. کسانی که همه امور را در نظامی باورداشته باشند که قادر حکیم و عادلِ علیم بر آن حکم می راند. باوری چنین دل را چنان طهارتی می بخشد که دست به سمت هیچ آلودگی و ظلمی دراز نشود. جامعه ای که با این نگاه و افراد ساختار یابد، عدالت چون چتری فراگیر، بر سر همگان سایه خواهد افکند. از دیگر سو، ظلم، مجال وجود نخواهد یافت تا حتی حق یک نفر را ناحق کند. شعارِ راهبردیِ "عدالت برای همه و ظلم برای هیچ کس" در جامعه ای تحقق می یابد که امام رضا(ع) آن را معماری می فرمایند. اینجا هم نگاه به راس هرم جامعه یعنی رهبر است. او که نماد تمام عدالت باشد، تمامِ مردم هم به عدالت گرایشی ستوده خواهند داشت چه امام علی (ع) به این مهم چنین تصریح می فرمایند که" شباهت مردم به اميران و حكمفرمايانشان بيشتر است از شباهت به پدرانشان!". حاکمان که عدالت رفتار باشند ، جامعه هم چنین خواهد شد. اما اگر به گفتار اهل عدل باشند اما رفتار شان صدق گفتار شان را امضا نکند، مردم هم به دوگانه ای چنین میل خواهند کرد. حرف حق و عدل خواهند زد اما عمل شان رسیدن به منفعت شخصی خواهد بود ولو از راه باطل و ستم در حق دیگران. امام رضا(ع) نیز عدالت حاکمان را بایستگیی شایستگی ساز و شایسته پرور می دانند که با نظام سازی به زندگی مردم نظمی مومنانه و نسقی حق گرا می دهد. ایشان می‌فرمایند:" اگر عدل و احسان در جامعه باشد دوام نعمت الهی هم در آن جامعه وجود خواهد داشت." این هم نیازمند نظام سازی برای عدالت اجتماعی است. محتاج تربیتِ مردمان به اقتناع به حق وادبار نسبت به باطل است. این هم باز به تراز تنظیمی حاکمان نگاه دارد لذا در روایتی دیگر از حضرت می خوانیم؛" اگر حاکم دروغگو باشد و دنبال رفع محرومیت نباشد، نمی‌تواند عدالت اجتماعی را در جامعه محقق کند." این نتوانستن هم در نخواستن مستتر است چه اگر می خواست اول خود بدان عمل می کرد. تا مردم هم عمل کردن به آن را بیاموزند. تاریخ به هر ورقش ما را با حاکمانی چنین مواجهه می کند. حاکمانی که چون به منهج امامت گام برنمی دارند، مردم را هم به سمت باطل می برند./ فردا هم در این باره خواهیم نوشت.....

ب / شماره 5308 / چهارشنبه 26 اردیبهشت 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030226.pdf

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم اردیبهشت ۱۴۰۳ساعت 11:29  توسط غلامرضا بنی اسدی  |