نگاه به انسان باید در هندسه کلام علوی تعریف و تبیین شود. آنجا که انسان را به عظمت طراحی شده در وجودش توجه می دهند به این بیان که "اَتَزعَمُ اَنَّكَ جِرمٌ صَغِيرٌ / وَفِيكَ انطَوَي العَالَمُ الاَكبَرُ / وَ اَنتَ الكِتَابُ المُبِينُ الَّذِي / بِاَحرُفِهِ يُظَهُر المُضمَرُ / دَوَائُكَ فِيكَ وَ لاَتَعلَمُ / وَ دَائُكَ مِنكَ وَ لاَ تَشعُرُ؛ گمان مي كني كه جِرم كوچكي هستي، حال آن كه درون تو عالم بزرگي است؛ كتاب مبيني هستي كه با حروف آن پنهاني ها آشكار مي شود! داروي تو در خودت است و نمي داني و ناآگاهي و درد تو از هم از خود است و نمي انديشي." معلوم است که تا این مهم دریافت نشود، هیچ متخصص داخلی ای نمی تواند به داخل وجود آدم ها ورود کند و بفهمد در درون آنها چه می گذرد. برای شناخت انسان نمی توان به آناتومی و کالبد شناسی بسنده کرد. کاوش در انسان باید از جنس سیر در آفاق و انفس باشد تا به شناخت بیانجامد. انسان اگر بتواند خود را بشناسد، خدای خود را هم چنان خواهد شناخت که همه رفتار خود را با نظمی او نظام سازی کند. این که پیامبر اعظم الهی می فرماید:" حدیث مَنْ‏ عَرَفَ‏ نَفْسَهُ؛ هرکس خود را بشناسد، قطعاً خدایش را خواهد شناخت." این مفهوم موافق را هم به ما یادآور می شود که بی شناخت خود نمی توان به معرفت الهی رسید. آنان که دم از خدا می زنند اما از خویش غافل اند، لاف معرفت می زنند. دست شان خالی است در این عرصه. فقط کسانی در قول صادق اند که در عمل نسبت به شناخت خود به صداقت رفتاری رسیده باشند. به گفته حضرت آیت الله حائری شیرازی(ره)، "عالم اكبر، جنبه فراكيهاني انسان است. خدای تعالی در حدیث قدسی می فرماید: "لاَيَسَعَنِي اَرضِي وَ لاَ سَمَائِي، وَلَكِن يَسَعُنِي قَلبُ عِبدِيَ المُؤمِنِ؛زمين و آسمانم گنجايش من را ندارند، اما قلب بنده ي مؤمنم مرا در بر مي گيرد" كعبه و مسجد و حرم بر الگوي دل ساخته شده است." آنان که به خود شناسی می رسند، حرمت دل را آگاه می شوند آن را به غیر خدا وا نمی نهند بلکه هرچه غیر است بیرون می ریزند تا خاص و خالص برای خدا باشد. تجربه نبوی و علوی شکستن بت ها و پیراستن کعبه از اصنام، درسی است که باید به رسم مومنان تبدیل شود تا انسان مومن و جامعه ایمانی شکل بگیرد......

ب / شماره 5306 / دوشنبه 24 اردیبهشت 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030224.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM