توجه به زیرساخت ها یک واجب راهبردی است. بدون قوام زیرساخات، سازه ها یا شکل نمی گیرد یا اگر هم شکل گرفت به بدشکل ترین شیوه ممکن فرو می ریزد. در همه حوزه های کاری و تخصصی، سواد، حکمِ زیر ساخت را دارد. سواد هم اگر چه قله اش در دانشگاه به چشم می خورد اما پایه و ریشه اش در مدرسه است. در کلماتی که یک به یک باید آموخت تا سواد در مفهوم متعالی خود شکل بگیرد. البته همه می دانیم که بی الفبا، کلمه ای شکل نمی گیرد تا در کلام بنشیند و پیامی را منتقل کند. الفبا آغاز تعامل است. البته پیش درآمدی هم دارد که معلم ها با رسم خط های کج و راست و نیم دایره و.... دستِ نوآموزان را به تحریر الفبا توانا می کنند. قصه کارگران در نظام تولید هم همین است. هم بستر سازی می کنند و هم به تولید، کلمات موفقیت کشور را کنار هم می چینند. بی معلم، نه حرفی تحریر می شود و بی کارگر نه نقصی تکمیل. این دو اند که جامعه بر شانه توانمندشان، پیشرفت را بسان تجربه ای زیستی پس و پیش زندگی خود دارد. شانی چنین شایسته را سزا آن است که جمله قدر بینند و در تعاملات در صد جایگاه داشته باشند. مطابق نقش خویش در سازندگی برکت در زندگی داشته و سفره آنان برای مسافران هم جا داشته باشد. اما این که چقدر به این جایگاه نزدیکیم، نه از سفره- که در خانه ها اگر پهن شود هم پنهان است- که در سیما شان هویداست." رنگِ رخساره" را اگر خبر در نظر بگیریم و به تحلیل بپردازیم، خواهیم دید که "سرِّ درون" دردناک است. با این حقوق ها، حقِ شان احقاق نمی شود چه رسد که فضایلِ برای شان احیا شود. به واقع اینان در آمد و شد میان این سو و آن سویِ شعبِ ابی طالب اند. البته با طرح رتبه بندی، وضع معلمان مقداری بهبود یافت اما نه در تراز شانی که دارند. کارگران ولی همچنان گرفتارند. حقوق شان سه برابر هم که بشود باز نمی توانند سر از خط فقر بیرون آورند. تا قصه چنین پر غصه نگارش می شود. تا گرانی همچنان سنگِ ترازوست، شان کارگر و معلم، نادیده انگاشته می شود. چنین که شد، موفقیت و پیشرفت، در فهرست آرزو های ناشدنی، بر صدر خواهد نشست. اگر خواهان پیشرفت تمام ساحتی هستیم باید کارگر و معلم را در اندازه نقشی که دارند و ثمره ای که بر سرشاخه تلاش شان می روید ببینیم. اجرای عدالتِ مزدی، مزه دهان همه را به حلاوت خواهد رساند. شیرین کامی کارگر و معلم هم حال همه را خوب خواهد کرد. چه این دو گروه، نقش محوری دارند. محور که به خوش روزگاری برسد، تقویم همگان به شادی ورق خواهد خورد. مسئولان در برابر این دو قشر، تکلیف مظاعف دارند. خدمت به اینان، جامعه را رشد می دهد. در جامعه رشد یافته هم همگان رشید می شوند. به همین خاطر است که تکریم کارگر و معلم، جایگاه راهبردی پیدا می کند.

ب / شماره 5296 / سه شنبه 11 اردیبهشت 1403 / صفحه 3 / چ2 ن

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030211.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم اردیبهشت ۱۴۰۳ساعت 12:43  توسط غلامرضا بنی اسدی  |