خلیجِ فارس خیلی فراتر از آن که یک پهنه آبی باشد، یا ساحتِ هویتی است. این پهنه آبی، و حتی نامش مثل پرچم ایران، حرمتِ ناموسی دارد. فقط در روز تقویم شده اش نباید از آن گفت و نوشت که همیشه باید در شمار مباحث مورد نظر نویسندگان باشد. همین بایستگی به رسمیت شناخته شده باعث شده است که اسم لیگ برتر مان هم "خلیج فارس" باشد. بسیاری از بلوارهای مهم در شهرستان ها به این نام خوانده شود تا همیشه توجه مان به این مهم باشد که میان ما و خلیج فارس یک همخونی تاریخی است. میان ایران و خلیج فارس پیوستگی چنان است که بین ایران و تهران. این را در تاریخِ تقویمی خود می خوانیم که دهم اردیبهشت در تاریخ ایران روز مهمی است. می فهمیم این برگه تاریخ یادآور از خود گذشتگی‌های ملت سرافراز ایران است. روزی که جهان به چشم خود دید فرار اشغال‌گران متجاوز پرتغالی را آن هم بعد از ۱۱۷ سال تسلط جابرانه‌ بر سواحل جنوبی کشور (۲۱ آوریل ۱۶۲۲ میلادی) فرار بود رفتن شان. نه به اختیار که در پی رشادت‌های لشکریانِ ایران به فرماندهیِ امام قلی خان( امیرالامرای فارس) واقعیت یافت تا حقانیت ایران و حقیقت وطن دوستی این ملت نقل تاریخ شود.به واقع، شاه عباس صفوی در این روز توانست هرمز را از چنگ پرتغالی‌ها در آورد، تا همیشه به خاطر این اقدامش از او به نیکی یاد شود. "روزِ خلیج فارس" فقط کارکرد تاریخی ندارد. یک شبکه معنایی، پیوستِ این نام است. پیوستی که پیوسته نو به نو می شود ضرورت توجه به آن مثل ضرورت حراست از مرز های وطن، واجب می نماید. به ویژه که کچلوهای اطراف این پهنه آبی، گاه در خوانش این نام تاریخی و جغرافیایی دچار فراموشی تاریخی و بی سوادی جغرافیایی می شوند. بدتر این که فکر می کنند با پولِ نفت می شود تاریخ را جور دیگری خواند. شرایطی چنین است که اقتضا می کند به خلیجِ تا ابد فارس، فارسی تر از همیشه نگاه کنیم. این نام چون پرچم وطن برای مان حیثیتی و واجب الاحترام است.

ب / شماره 5296 / سه شنبه 11 اردیبهشت 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030211.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM