مراقب رفتار مان باشیم. زبان مان را خیلی مدیریت کنیم. از چشم و ابرو هم غافل نشویم. گاه در سکوت زبان چنان آتشی به پا می کند که همه آتش نشانی های شهر هم نمی توانند خاموشش کنند. ابرو را گذاشته اند که مراقب چشم باشد. پلک را دیوار خاردار دیده کرده اند. قرار نیست این دو مدام تیر از کمان رها کنند به سمتِ قلبِ مردم. زخم می زند و می شکند گرامی و گران سنگ صنوبری وجو انسان را. بدانیم و بفهمیم این نکته ظریف را که، هیچ متخصص قلبی، قلب شکسته را نمی تواند پیوند کند. دل، نباید بشکند. چینی نیست که بتوان پیوند اش داد یا با چسب دوقلو آن را به هم چسباند. این را هم بدانیم که با شکستنِ دل دیگران برنده نمی شویم که اتفاقا سه بر صفر می بازیم. چون خدا دلش را با حضور خود آباد می کند. " انا عند المنکسره قلوبهم؛ من همدم قلب های شکسته هستم." سخن خداست. نه تنها در این دنیا او را آباد که هم در این دنیا و هم در آخرت، افراد سنگ زبان و سنگ نگاه را مجازات می کند. این را امام صادق، علیه السلام، چنین بیان می فرمایند:" در روز قیامت، ندا کننده ای ندا دردهد:کجایند آزار دهندگان دوستان من؟ پس گروهی برخیزند که صورتشان گوشت ندارد و گفته می شود: اینان کسانی هستند که مؤمنان را آزار دادند و با آنان دشمنی و مخالفت کردند و در دینشان برایشان سخت گرفتند؛ سپس به درافکندنشان در جهنّم فرمان داده می شود." هیچ کس برای خود این را نمی پسنند پس باید پسند خود را با پسند خدا همراه کند و حریم دیگران را پاس بدارد. هم اینجا حرمت نگه داریم و هم به دل خودمان هم رحم کنیم تا در باران رحمت خداوندی بتوانیم جان تازه کنیم. حق قلب ما ، سنگ شدن نیست. حتی برای نرم شدن سنگلاخ دل دیگران هم باید تلاش کنیم. در قلب سنگی و سخت را نمی شود بذر مهر افشاند. نمی شود زراعت مهربانی کرد. بکوشیم رافت را رسم زندگی کنیم تا هم دل مان مزرعه لطف خدا شود و هم به مهرورزیدن به دیگران، کوشنده توسعه و تکثیر مهربانی باشیم.

ب / شماره 5294 / یکشنبه 9 اردیبهشت 1403 / صفحه 5

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030209.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM