هم افزایی، به توان ها ضریب می دهد. نتیجه این هم توسعه موفقیت است. این هم چتر بر سر همه باز می کند. تجربه کشور های پیشرفته، شهر های پیشرفته، محله های پیشرفته و حتی خانوده های پیشرفته به ما می گوید که اگر می خواهیم ساختمان موفقیت در زندپگی ما شکل بگیرد همه باید بکوشیم و خشت روی خشت بگذاریم. همه سازه ها نتیجه هم افزایی از این دست است و الا هیچ اتفاقی در زمین نمی افتاد اگر فردی خشت روی خشت بگذارد و دیگری آن را بردارد. این هم افزایی را هم باید در دکترین وحدت ملی پی بگیریم. در هندسه ای که اهل معرفت تحریر می کنند. نگاهِ مطالعه گر هم به ما می گوید،" انسان‌های بزرگ وحدت ایجاد می کنند." این را هم تحقق فرمان خداوندی می دانند که " وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ۚ؛ و همگى به ریسمان خدا چنگ زنید و پراكنده نشوید ." که پراکندگی، تجزیه توان ها و ظرفیت ها را در پی دارد. این هم باعث می شود که شاهد ترکیب استعداد ها نباشیم. از این بی ترکیبی و فقدان هارمونی، بدترکیبی به وجود می آید که محیط را برای زیست بهتر ناهموار می کند. جامعه موفق نیازمند انسان های بزرگ و وحدت گراست و الا "انسان‌های متوسط- اگر هنر کنند- وحدت را حفاظت می کنند." در حفظ وحدت هم البته نگهداشت ظرفیت نهفته است اما امکان توسعه برای آن فراهم نمی شود لذا باید افراد متوسط را در مسیر حرکت به سمت بزرگ شدن قرار داد. باید میان آنان وآدم های کوچک، دیوار کشید قوی تر از دیوار چین چه " انسان‌های کوچک نفاق ایجاد می کنند." با این نفاق هم آتش در خرمن دارایی ها و زلزله در ارکان توانمندی ها می افتد. بهره ای هم به کسی نمی رسد. این افراد با روشن کردن کبریت نفاق، راهی برای خود نمی توانند باز کنند که خود هم قربانی بدکرداری خویش می شوند. انتحار فقط بمب به خود بستن و انفجار نیست. گاهی نفاق و فتنه چنان تخریبی به پا می کند که از صد انتحاری هم ساخته نیست. همان طور که نگاه مان به انسان های بزرگ است و برای شتاب گرفتن متوسط ها دغدغه داریم باید حواس ما به گروه سوم هم باشد. اگر می شود آنان را نجات داد حتما چنین کنیم اما اگر مثل غریق هایی هستند که دیگران را هم با خود به زیر آب می برند باید از آنان فاصله گرفت تا دایره تاثیر گذاری شان کمتر تلفات بگیرد......

ب / شماره 5289 / دوشنبه 3 اردیبهشت 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030203.pdf

+ نوشته شده در  دوشنبه سوم اردیبهشت ۱۴۰۳ساعت 12:21  توسط غلامرضا بنی اسدی  |