بزرگان هیچ وقت پای کسی را لگد نمی کنند. دستش را می گیرند تا بلند شود. کنارش می ایستند تا راه بیفتد. انگیزه می دهند تا گام هایش شتاب گیرد. مراقبت می کنند تا دوباره مانعی سر راهش چنان بزرگ نشود که نتواند از آن عبور کند. آنان در سنتِ پسنیده با تمجید از شایستگی های افراد، آنان را در مسیر بزرگی پشتیبانی می کنند. لذاست که می بینیم و می شنویم که " انسان‌های بزرگ دیگران رو تمجید می‌کنند." اما در کنار بزرگان، افراد متوسط را داریم. اینان معمولا، دیگران رو نظاره می کنند. نه دستی می گیرند و نه پایی را لگد می کنند. اینان را می شود در مسیر بزرگی، قدم به قدم جلو برد. جوری که در فردای جامعه، دست آنان هم به گرفتن دست دیگران، گرم شود و گرما ببخشد. اما در کنار این دو گروه، با جمعی دیگر هم مواجهیم؛ انسان‌های کوچک که دیگران را قضاوت و حتی مسخره می کنند. این رفتار برای آنان ارزش افزوده ندارد اما برای افراد هدف و جامعه حتما کاهش ارزش ها را به همراه خواهد داشت. مضافا اینکه آنان را برای ادامه مسیر صحیح دچار تردید خواهد کرد. این جاست که به ضرورت پرهیز از همنشینی با افراد کوچک می رسیم. سنگِ راه هایی که به مانع بودن خود افتخار هم شاید بکنند. همه ما در اطراف خود از این قبیل افراد کم ندایم. افرادی که برای بزرگی خود تلاش نمی کنند بلکه توفیق خود را در راهبندان دیگران می بینند. نگاه شان سم است و لبخندشان زهر. هم برای خودشان ضرر دارند و هم برای جامعه. از اینان باید حذر کرد. تعالی و پیشرفتِ جمعی به بزرگان نیاز دارد. آنان که در سلام پیش قدم اند. در خیرخواهی عمومی، شهره خاص و عام اند. در گذشت از خطای دیگران توانا و در کمک به دیگران، تکرار حاتن طائی می شوند. شان و جایگاه دیگران را محترم می شمارند و برای توسعه احترام در زندگی مردمان سعیی تمام دارند. تلاش کنیم ما را هم در میان اینان جای باشد. ان شاالله

ب / شماره 5284 / سه شنبه 28 فروردین 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030128.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM