کسی با تروریست مذاکره نمی‌کند. همان‌طور که او حرفش از جنس گلوله است جز این زبان بین‌المللی هم نمی‌فهمد. زده است حرفش را پس باید جوابش را هم بشنود به همان "بیانِ سربی" که ادا کرده است. در هیچ جای جهان جز به این قاعده با تروریست جماعت رفتار نمی‌کنند. این را برای آنانی حرف به حرف می‌نویسم که صلحِ کل پندارانه از گفت‌و‌گو با این جماعت وحشی می‌گویند. اما حرف اصلی را با مسئولانِ خودمان باید گفت. به فریاد هم باید گفت. خشم را هم باید جای بغض نشاند برای این گفتنی که اگر جان فرزندان ملت برای تان ارزش دارد – که حتما باید چنین باشد-، جلوی این ایلغار را بگیرید. این همه خون حجامتِ تن نیست که به این سادگی بپذیریم. حتی تنِ یک کشور. چرا تجهیزاتِ مرزبانان به روز نمی‌شود؟ چطور یگان‌های ضد شورش از به‌روز‌ترین انواع تجهیزات برخوردارند - که باید باشند - اما مرزبانان ما به همان عهد سابق باید در برابر تروریست‌هایی بایستند که از مرگ افزارهای به روز شده استفاده می‌کنند؟ اینان که هر روز خبر شهادت شان می‌آید فرزندان ایرانند.هرکدام قهرمان آرزو‌های خانواده‌ای هستند. مادران برایشان آرزوی دامادی دارند. می‌خواهند گُل بر سرشان ببارند اما این گل‌ها چنین غریبانه پرپر می‌شوند. تا کی باید چنین باشد؟ تاکی جوانان مردم بروند و تنِ پاره، پاره شان برگردد؟ تا کی نگران زنگِ تلفن باشند خانواده مرزبانان؟ ما هزار دعا می‌کنیم که خار به پوتینِ فرزندان شما فرونرود، شما بچه‌های مردم را هم مثل فرزندان خودتان بدانید. باور کنیم آنان هم امید و چراغ زندگی یک خانواده‌اند. باور کنیم آنان صاحب جانی شریف و آرمان‌هایی لطیفند. باید به هر شکل برای ارتقای امنیت جانی امنیت بانان مان تلاش کنیم. بیش از همه هم وزارت کشور باید تدبیر کند. لذاست که باید پرسید آقای وزیر کشور کجایید؟ چه می‌کنید که ددانِ وحشی چنین دندان در پیکر جوانان مان می‌زنند؟ آقایان مسئول لااقل در تصور، خود را بگذارید جای خانواده این رعنا جوانان در خون خفته. شاید تکانی به خودتان بدهید. بدانیم همه مان که خون پاک اینان دامن می‌گیرد از جنایتکاران و شاید یقه بگیرد از ما که دست و دامن خود را پاک می‌پنداریم. اندکی قصور ما قصر آرزوی مادران را ویران می‌کند. لحظه‌ای کوتاهی، طومار نام‌های عزیزِ شهیدانِ مان را درازتر می‌کند. ما همه مان در این عرصه مسئولیم. این فریاد هم از سرِ مسئولیتِ انقلابی این قلم است. بشنوند و کاری بکنند مسئولان که چنین آتش در خرمن زندگی جوانان و امنیت ایران نیفتد. اولویت بدهند به مسئله مرز و مرزبانی. حساسیت‌شان نه روز که لحظه افزون باشد برای منطقه مظلوم و محرومِ بلوچستان. همه می‌دانیم که دشمن زیاد داریم. حواسمان باید چند برابر جمع‌تر از دیگران باشد.

جمهوری اسلامی / شماره 12785 / شنبه 25 فروردین 1403 / صفحه 3 / خبر

https://jepress.ir/?newsid=327157

https://jepress.ir/archive/pdf/1403/01/25/3.pdf

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم فروردین ۱۴۰۳ساعت 11:47  توسط غلامرضا بنی اسدی  |