هیچ کس نیست که زمین نخورد. مهم این است که از زمین برخیزیم حتی اگر سر زانوهای مان هم پاره شده باشد. برخیزیم حتی اگر زانوهامان زخم برداشته باشد. برخیزیم حتی اگر پای مان شکسته باشد. افراد موفق نه تنها برمی خیزند که از هر بار افتادن درسی می گیرند که قدم برداشتن شان را قوامی و دوامی محترم می بخشد. این افتادن را هم کنایه از اشتباه گرفتم که جبرانش می شود دوباره برخاستن. از این منظر؛" انسان‌های بزرگ اشتباهات خود را جبران می‌کنند. انسان‌های متوسط اشتباهات خود را تکرار می‌کنند. انسان‌های کوچک اصلا قبول ندارند که اشتباه می‌کنند. " پذیرش خطا اولین قدم است برای اصلاح. قدم دوم هم جبران اشتباه است که در ساحت های مختلف جلوه های گوناگون دارد. جبران اشتباه تنبیلی، فراوان تر درس خواندن است. جبران اشتباه سهل انگاری در حق مردم، بازگردادن حق است. جبران نماز فراوش شده، به جا آوردن قضای آن است. هرکدام از جنس خودش. نه می شود با عبادت جای خطای مالی را پر کرد و نه با دستگیری از مردم می شود جای خالی نماز را در جدول عبودیت کامل کرد. هرچیز در جای خودش. نه آب کار باد را می کند و نه باد می تواند جانشین آتش شود. هرچیز در جای خود است که همه چیز را به سامان می رساند. بی سر و سامان ها همان آدم های کوچک اند که اشتباه خود را نمی پذیرند تا به جبرانش قدمی بردارند. بزرگان اما اهل پذیرش اند، اهل جبران اند. آینگی را ضرورت زندگی ایمانی می دانند. صحبت هایشان از پشتوانه منطق و تدبر برخوردار است، اهل گذشت و فراموشی اند فراتر از نادیده انگاری. به سلام آغاز گرِ دوستی هایند. زندگی با افرادی از این دست، دست همه را به نشانه پیروزی بالا می برد. هم خودشان قهرمان زندگی می شوند و هم جامعه را بستر قهرمان پروری و پهلوان صفتی می کنند. ما هم تلاش کنیم از میان مردمان کوچک، کوچه باز کنیم و در گذر از افراد متوسط حود را به کاروان همیشه در حرکت آدم های بزرگ برسانیم......

ب / شماره 5281 / شنبه 25 فروردین 1403 / صفحه 6

https://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030125.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM