صیاد شیرازی، مردِمیدان بود. به قاعده مردانِ میدان هم صریح و سریع و قاطع رفتار می کرد. اقتضای مدیریت در میدان این است. یک ویژگی متمایز کننده دیگر هم او را ممتاز کرد بود؛ عمل به وظیفه در هر شرایطی. او سرباز تراز اسلام و امیر تراز انقلاب اسلامی برای ارتش جمهوری اسلامی بود. در جایگاه رسمی با همه توان عمل می کرد و این رسمِ پسندیده را در زمانی که مسئولیت مستقیم هم نداشت، به رفتار در می آورد. از قضا یکی از شاهکارهای ویژه و میدانیِ صیاد، در زمانی است که مسئولیت رسمی در جنگ نداشت؛عملیات مرصاد." گفتم: اول یک حکمی بنویسد که من رفتم آنجا، نگویند تو چه کاره ای؟" این سخن خود صیاد است در باره نحوه ورودش به ماجرای عملیات و بعد به شرح آن حماسه می پردازد. نمی خواهم خط به خط آن را باز بخوانم، بلکه می خواهم به یک نکته درس آموز و تمایز بخش فرزندان دفاع مقدس توجه دهم. به این که مردان بزرگ این متب درست و به موقع همان جایی حاضر می شدند که باید. حتی الزاماتِ سازمانی و بروکراسی ها وچالش های ادری هم آنان را از نفس نمی انداخت و باعث نمی شد ترک موقعیت کنند. شهید سپهبد علی صیاد شیرازی در این زمان نماینده امام در شورای عالی دفاع بود. مسئولیت فرماندهی نداشت اما تکلیف ملی- انقلابی و اسلامی را چنان بر شانه احساس می کرد که به محض اطلاع از هجوم منافقیان خود را به منطقه رساند. او با طراحی عملیات و هماهنگی بین ارتش و سپاه و سایر نیروها، چنان ضربه ای به ارتش خود خوانده رجوی زد که عملا توان عملیاتی را از دست دادند. آنچه فروغ جاویدان می خواندند در مرصاد ما به" افول جاویدان" تبدیل شد. اگر صیاد هم می گفت من که مسئولیت ندارم، کسی نمی توانست جلویش علامت سئوال بگذارد. اما فرزندان انقلاب، علاوه بر سلسله مراتب اداری برای خود تکلیف انقلابی هم قائل بودند. همین بود که حتی چشم بر اختلافات و اخم و تخم ها می بستند و خود را به میدان می رساندند. کم نداشتیم فرماندهانی که به دلایلی از مسئولیت کناررفتند اما حضور در جبهه را به عنوان بسیجی ادامه دادند. این درسی است که مسئولان امروز باید بیاموزند....اگر تخت را از آنان گرفته شد، رخت بخت خود را در حوض دیگران نشویند. از اصل نیفتد حتی اگر سوار اسب نباشند. پای کار مردم و انقلاب و وطن بمانند....

ب / شماره 5280 / سه شنبه 21 فروردین 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030121.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM