بوی خون در خاکِ ما پیچیده است حتی از راه دور. دندان به هم می سائیم از خشم اما به فراست می فهمیم حمله رژیم جعلی و موقت صهیونیستی به بخش کنسولی سفارت ایران در سوریه، یک دعوت به جنگ آشکار است. می خواهد با پهن کردن جبهه جنگی که گرفتار است، زمینه جمع کردن آن را فراهم کند. از گفتنِ ماجرا هم ابا نمی کند. حتی به آمریکا که نقش پدر او را دارد هم اعلام کرده است به محض جواب متقابل ایران جبهه را گسترش خواهد داد. اوبه دنبالِ بقای خودش است و می خواهد این تضمین شود. برای همین با این ضربه به دنبالِ جواب متقابل ما است. می خواهد ما را- که عامل اصلی و قدرت اول صف مخالفانش می داند- به بازیی بکشاند که زمین و زمان و هندسه اش را خود تعیین کرده است. واقعیت این است که اگر امروز بندِ پوتین هامان را ببندیم باید پا در زمینی مین گذاری شده بگذاریم که او مهیا کرده است. معلوم است اتفاق چه خواهد بود.عقلِ مومنانه و حسابگر البته رفتاری چنین را منع می کند. اما پا در پوتین نکنیم هم عزت و عظمت نام ایران، به چالش مبتلا می شود. اصلا این میدان عرصه تزاحم عقلانیت و عزتمداری است. این که چه باید کرد؟ همان پرسشی است که در خوانشِ اول، دو پاسخ می گیرد. اولی از سوی کسانی که به قاعده عقلِ محاسبه گر، همه چیز را با ماشین حساب می سنجند. آنان، پاسخ را به زمان و مکان و با هندسه ای حواله می دهند که از سوی خود ما مهندسی شود. سویه عزت طلبی، اما، تاخیر را روانمی دارد. پاسخِ ضربه را همزمان با ضربه می پسندد. حرف اش هم برای همه ما قابل فهم است که جواب را در میدان دعوا باید داد. یکی را که زدند حتما باید دومی پُر صدا بر گونه شان بنشیند. به فردا نمی شود حواله داد جواب امروز را. هر دو هم به رغم ظاهر متفاوت، ناظر به عظمت ایران و انقلاب است. در اصل التزام به انتقام، هیچ کس تردید ندارد. تردیدی که هست در زمان آن است. به نظر باید به جمع بین دو نظر رسید. یعنی ضرورت جواب ده برابر را به رسمیت شناخت و زمان پاسخ را تا می شود به جلو انداخت. با اعتماد تمام به قدرت فرماندهی و تدبیر مسئولان. به قوه برنامه ریز و غیرتمند نظام فرصت دهیم با اشراف به همه جوانب، بهترین تصمیم را بگیرند. مناسب ترین زمین و زمان را برای سهمگین ترین پاسخ، در اختیار داشته باشند به گونه ای که کفه هزینه برای ما سبک و برای دشمن سنگین باشد. در فایده اما عکس ماجرا محقق شود. سنگینی فایده برای ما و بی فایدگی برای دشمن جعلی رقم خورد. مهمتر از روز اقدام، اراده بر انجام حتمی آن است. امروز باشد بهتر، مصلحت آن را به فردا موکول کرد هم منتظر می مانیم. مهم این است که حتما جواب بدهیم.

ب / شماره 5277 / شنبه 18 فروردین 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030118.pdf

قدس / شماره 10338 / یکشنبه 19 فروردین 1403 / صفحه اول و 2(ح.و)

https://www.qudsdaily.com/Newspaper/item/86407

Powered By
  BLOGFA.COM