گز نکرده پاره کردن، سیره بی خردان است. اهل خرد، سنجیده رفتاراند. این سنجیدگی عیاری است که در بزرگان رو به افزایش است و در دیگران روی منحنی کاهش. لذا می توان گفت، انسان‌های بزرگ اول فکر می کنند، بعد حرف می‌زنند. انسان‌های متوسط اول حرف می‌زنند، بعد فکر می کنند. انسان‌های کوچک اصلا فکر نمی‌کنند و حرف می زنند. باید بکوشیم از گروه اول باشیم. این هم کلام مولا علی(ع) است که انسان را چنین به تفکر می خواند که؛" فَكِّرْ ثُمَّ تَكَلَّمْ تَسْلَمْ مِنَ اَلزَّلَل؛ فکر کن،آنگاه سخن بگو،تا از لغزش رهایى یابى." بی فکر سخن گفتن، بی ترمز و با سرعت رفتن است که به حادثه می انجامد. برای نیفتادن به دامِ حادثه باید به قاعده حدیث علوی رفتار ها را نظم داد. امیرالمؤمنین علی(ع) در سخنی دیگر هم فرمودند: " آدمی در زیر زبان خود و در خبایا و خلوات و کنج و گوشه‌ی زبان خود پنهان است و با زبان آشکار می‌شود. هر حرفی که می‌خواهید بزنید، ابتدا آن را وزن کنید. این حرفی که می‌خواهید بزنید چقدر می‌ارزد؟ اگر بسیار با ارزش است به زبان بیاور تا بگویند تو باارزش هستی. اگر به زبان سخن گفتی، مردم را تو را به سخنی که گفته‌ای می‌سنجند؛ زیرا زبان با ذهن پیوند دارد. ذهن فکرساز است و انسان است و فکر و خرد و اندیشه‌ی او. ابتدا سخن خود را بسنج، سپس به عقل و معرفت عرضه کن. عقل و معرفت به تو سنجه‌هایی می‌دهند که می‌توانی سخنان خود را با آنها بسنجی. اگر دیدید که حرف شما برای خدا و در راه خداست، پس حرف بزنید، و اگر اینگونه نبود سکوت کن که سکوت بهتر است. اصلاً عبادتی آسان‌تر، کم‌هزینه‌تر و در عین حال پرمنزلت‌تر و برتر از زبان نیست. مگر نمی‌بینید که خداوند نیز با پیامبرانش هیچ ارتباطی جز زبان ندارد و نمی‌بینید که انبیاء نیز با مردم پلی جز زبان ندارند؟" موفقیت رهین مدیرت زبان است. با زبان می توان زمان را و زمین را به اختیار گرفت و به سمت خیر حرکت کرد. بی مهاری زبان از تفنگ هایی که ضامن ندارند هم خطرناکترند. بکوشیم با فکرکردن قبل از سخن گفتن بر مدار بزرگی گام برداریم.

ب / شماره 5277 / شنبه 18 فروردین 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030118.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM