امروز، 22 رمضانِ سال 40 هجری قمری است. یک روز از شهادت حضرت علی گذشته است، دقیقا یک روز. ما در کوفه ایم. بسیاری در ماتم جسم و جان می خراشند اما برخی ها احساس می کنند سبک شده اند. تعجب نکنید. عدالت علی بار سنگینی است که به دوش کشیدنش، ایمان عمیق و فهم وسیع و سعی بلیغ می خواهد. به ادعا راست نمی آید دعویی چنین. ماهم تاریخ را معکوس ورق زده ایم و مقیم کوفه شده ایم. در شهری که هم قبیله های مختلف دارد و هم قبله هایش به اندازه فهم و قبیله هایش تکثیر شده است. کم نیستند کسانی که اگر چه به سوی کعبه می ایستند اما نیت شان مسجد اموی دمشق است. پنهانی دل داده و قلوه ستانده اند. برخی هم قبله شان سنگ کعبه است. نه به مصداق نشانی که ره گم نشود بلکه خود خود آن سنگ پس خدا را نمی بینند و به خانه خدا دخیل می بندند. حجت خدا را رها می کنند تا راه شان به خروج از دین برسد. همه جوره مردمی دارد کوفه. ما هم می شویم یکی از آنان. همین ما که امروز به طول 14 قرن، کوفیان را به بدترین شکل ممکن نواخته ایم. امروز ما هم در میان آن هاییم، یکی از آن ها. چه می کنیم؟ آیا بی هیچ شک و تردیدی، دست بیعت در دست حضرت مجتبی می گذاریم و پشت او می ایستیم یا ماشین حساب ذهن مان را فعال می کنیم و با محاسبه احتمالات، بیعت نکرده نعلین خود را برمی داریم و از مسجد کوفه خارج می شویم؟ با خود و منافع خود حساب می کنیم، کاری نداریم به باقی مانده خوارج که تکلیف شان با آل علی روشن است. به جاسوس ها و طرفداران آل امیه و....هم کاری نداریم. ما که نه خوارج را قبول داریم و نه از قیافه بنی امیه خوش مان می آید و نه تحفه های معاویه به خانه ما رسیده است. همین ماهایی که تا دیروز که علی(ع) زنده بود، پشت سرش نماز می خواندیم، با او به جهاد می رفتیم، شمشیر هامان خیلی وقت ها در خانه نیام نخوابیده بود. ما ها چه می کنیم؟ آیا خود را با منطق و منهج مجتبی تراز می کنیم یا پندار خود را حق می شماریم و او را در مسیر خود می خواهیم؟ آنان که او را " مذل اللمومنین" خواندند، نه خارجی بودند نه اموی، که تا دیروز یار پا به رکاب علی بودند. اما چون تدبیر مجتبی(ع) را نپسنیدند، او را چنین خواندند. بله مرز ایمان به همین ظرفات است. به باریکی تیغه ذوالفقای است. پای ایمان آدمی زخم برمی دارد اگر بی شناخت قدم بردارد. حواس مان باشد، 22 رمضان ها برای همه ما تکرار می شود در نسبت به امام زمان مان. به رغم نظر و منفعت دنیایی مان پشت او خواهیم ایستاد و رفتار خود را به تنظیم کارخانه امامت ردیف خواهیم کرد یا "معزالمومنین" را جور دیگری خواهیم خواند؟ با خود خلوت کنیم و حجت خدا را بر خویش مقدم بشماریم تا به آن چه در حق کوفیان می گوئیم گرفتار نشویم.

ب / شماره 5274 / سه شنبه 14 فروردین 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030114.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM