سال نو شد. این یعنی ما هم باید با نگاه نو به روز های پیش رو نگاه کنیم. نو و با برنامه. برنامه ای که ابدیت مان را بهشتی تحریر و تقدیر کند. بدانیم که راه بهشت از همین دنیا می گذرد. آن که به تخریب و تحقیر دنیا زبان می گشاید عملا دارد راه و خرمن آخرت را ویران می کند. کسی که دنیا را مومنانه درنیابد، دریافت او از آخرت هم جز دوزخ نخواهد بود. به یاد داشته باشیم این بیان روشن و روشنی آفرین استاد صفائی حائری را در این نخستین روز انتشار روزنامه که؛" دنيا بد نيست، كم است. دنيا رنج است اگر اسيرش باشى و سود است، اگر اميرش بشوى.دنيا پا است اگر با آن راه بروى و بار است اگر او تو را راه ببرد. " دنیا یکی است. منتها این ماهاییم که چند گانه می شویم. علی(ع) بر آن امیر می شود و مرکب بهشت می سازد، معاویه با همه زرنگی هایش، تسلیم می شود و به امیری دنیا تن می دهد و راه به دوزخ می گشاید. دنیا را باید درست فهمید. به قول استاد،" دنيا نور است و همچون خورشيد است. اگر با آن نگاه كنى مى‌بينى، اگر به آن نگاه كنى كور مى‌شوى و رنج مى‌برى و مى‌سوزى." پس "با" آن نگاه کنیم تا راه مان روشن شود. "به" آن نگاه نکنیم که راه را هم گم کنیم. بدانیم که" دنيا مردار است اگر ذبحش نكنى و به كارش نگيرى و مرداب است اگر به جريانش نيندازى." پس ذبحش کنیم به بسم الله تا حلال شود. به جریانش بیندازیم تا جان ببخشد. واقعیت این است که" ما با دنيا و ثروتمان، بخواهيم يا نخواهيم، مردار زمين و مرده زمان خواهيم بود مگر آنجا كه حركتى بگيريم و حياتى بدست بياوريم و سپس، خويش را ذبح كنيم و ذبيح الله شويم." خدا برای ما شانی چنین می خواهد. جایگاهی این گونه می طلبد پس ما هم جز این برای خود نخواهیم. دنیا را مزرعه آخرت و ساحت بندگی بدانیم تا از بردگی نجات پیدا کنیم.

ب / شماره 5274 / سه شنبه 14 فروردین 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030114.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم فروردین ۱۴۰۳ساعت 12:24  توسط غلامرضا بنی اسدی  |