افسوس كه ما، پيش از آن كه از آلودگى ‏ها پاك شده باشيم بر خويش عطر پاشيده ‏ايم " این تامل آفرین ترین جمله ای است از استاد صفائی حائری که تامل کننده را از تفکر به تلاش و تکاپو می کشاند. ما اول باید آلودگی ها را پاک کنیم. اول باید کهنه جامه های پاره و آلوده را دور بریزیم بعد به جامه تازه با عطر و گلاب، جان تازه ای ببخشیم. چنین نکنیم، نه تنها زشتی ها از بین نمی رود که پنهان می شود و عطر و گلاب را هم تباه می کند. استاد این جمله را با یک واو عطف و جمله بعد کامل می کند که؛" و خويشتن را جز آن كه هستيم به ديگران معرفى كرده ‏ايم." هدف گذاری هم روی جمله دوم است. هشدار هم در این است که باید خوب بشویم و الا خوب نمایی به توسعه خوبی نمی انجامد. پرده که فرو افتاد، همه چیز زیر و رو می شود. با خوب نمایی نمی توان پرچمدار خوبی شد. کسی می تواند "هستی، بخش" شود که از حضرتِ "هستی بخش" ذات و صفات گرفته باشد. کسی می تواند آدمی را ابیدار کند که خود از خواب برخاسته باشد. تاریخ هیچگاه به یاد ندارد که خوابیده ای خوابیده دیگر را بیدار کند." خفته را خفته کی کند بیدار" نتیجه همین تجربه به زندگی در آمده است که حکیم سنایی به این بیت بیان می کند که؛ عالمت غافل است و تو غافل خفته را خفته کی کند بیدار ما هم مصرع دوم را ضرب المثل گرفته ایم تا به این مهم توجه دهیم که باید بیدار شد. باید آلودگی ها را از جان زدود. نمی شود جامعه و جهان را پاگ و منزه خواست اما خود در مرداب آلودگی نفس کشید. هم با خود و هم با جامعه صادق باشیم تا راستی و راست گویی سرلوحه همگان باشد. از بایزید بسطامی بشنویم و بیاموزیم و در کار بندیم " یا چنان نمای که هستی، یا چنان باش که می نمایی". البته اگر چنان که هستیم بنماییم که ما را به خانه هم راه نمی دهند. پس باید بکوشیم چنان شویم که می نماییم. این برای خود ما و جامعه و جهان ما بهتر است. بکوشیم "چنان باشیم که می نماییم". ان شاالله

ب / شماره 5271 / شنبه 26 اسفند 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021226.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM