حکایتِ شهدا حکمتِ همواره شکوفای الهی است." نامیرا" مردمی که از معبرِ سرخِ شهادت به جاودانگی راه می گشایند تا جوابِ نگاهِ مُلک و مَلَک را خداوند علیم و حکیم چنین بدهد؛" وَلا تَحسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوا في سَبيلِ اللَّهِ أَمواتًا ۚ بَل أَحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقونَ؛ (ای پیامبر!) هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زنده‌اند، و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند." این حیات و زندگی فقط در ملکوت نیست که در مُلک هم زنده اند، در نگاه مردم هم زنده اند. زنده و صاحب حرمت. مردم اگر به خاطرِ مشکلات با خود و با همه قهر کنند با شهدا آشتیِ آشتی اند. اگر از همه و حتی خود هم دلخور باشند، نسبت به شهدا "دلداده" اند. اگر خودشان سنگ شوند بر پنجره این و آن در برابر شن ریزه احتمالی به سوی شهدا، با غیرت سینه سپر می کنند. به قول معروف، دیده ام که می گویم. دیده ام که وقتی کسی زبان به بیان مشکلات باز می کند دیگران هم چند تا به طومار او اضافه می کنند. از مسئولان انتقاد کند باز با همراهی منتقدانه مردم همراه می شود اما اگر بخواد کلام بی احترام به ساحت شهیدان بکشاند همان همراهان او را از راه به در می کنند. بارها شاهد بوده ام ماجراهایی از این دست را که فردی خواسته به حریم شهیدان حتی به طنز نگاه کند، به جدیت در برابرش ایستاده اند. این یعنی شهید برای ما احترامی دارد که نه تنها عادی و فروکاسته نمی شود که در افزایش است و به قول حافظ، "سر می شکند دیوارش". او عشق خداست و معشوق مردم باید هم چنین باشد. مردم ما حق نمک را خوب نگه می دارند. شهید را خونی است که نمکش همه را می گیرد. این است که او را به ذخیره راهبردی انقلاب تبدیل می کند. به ذخیره خدا برای هدایت خلق. شانی چنین است که واجب می کند حریم شهدا را همواره به حرمت پاس بداریم. نگذاریم به هیچ قیمتی این برج و باروی بلند حراست از دین خدا، تراش بردارد. آنان به جان از ما حراست کردند ما هم به ایمان و با همه توان از آنان حمایت کنیم.

ب / شماره 5269 / چهارشنبه 23 اسفند 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021223.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM