منظور این قلم در این نوشته از فحشا و فاحشه این است؛" از نظر مفهوم لغوی چنانکه راغب در مفردات گوید: فحش و فحشاء و فاحشه به معنی هر گونه رفتارو گفتاری است که زشتی آن بزرگ باشد، و هر گونه نشر فساد و اشاعه زشتی ها و قبائح و کمک به توسعه آن را اشاعه فحشا می‌گویند." منظورم با آنچه ما در ادبیات محاوره ای در برابر کلمه فاحشه می گذارند، فرسنگ ها فاصله دارد. من بر این باور اصرار دارم که کشف کنندگان حجاب را هم ذیل این کلمه- با معنای عامیانه آن- نمی توان دسته بندی کرد. اما به معنایی که "راغب" در برابر این کلمه می گذارد، کشفِ حجاب، رفتاری است گناه که به قاعده "زشتیِ آن بزرگ است." پس نشر و بازنشرِ عکس و فیلم آن هم گناهی است بزرگ. رفتاری چنین نه تنها معنای نهی از منکر نمی دهد که نماد تام و تمام منکر است. این کار، دقیقا ذیل عنوانِ حقوقی- فقهیِ "تشییع فاحشه" قرار می گیرد که از گناهان کبیره است. این که برخی ها- دانسته یا ندانسته- بخواهند اسمِ این رفتار غلط را ذیل واجبِ" امر به معروف و نهی از منکر" بخوانند، در ماهیت گناه آلود کار تغییری ایجاد نمی کند. تغییری که می افتد در نگاه عامه مردم به این فریضه الهی است. حال آن که اگر به معنای لغوی امر به معروف و نهی از منکر هم نگاه کنیم هیچ جایی برای نشر عکس و فیلمِ افراد نخواهیم یافت. این امر خود منکر است و در تضاد آشکار با معروف. حالا اگر کشف عامدانه حجاب نباشد و مثلا شال از سر فرد بیفتد که قصه زمین تا آسمان فرق می کند. آنچه در فلان درمانگاه اتفاق افتاد نسبتی با امر به معروف نداشت. منکری بود که دامنه اش دامنِ همه را گرفت. اگر آن زن عامدانه شال را انداخته باشد مرتکب فعل حرام شده است و الا اگر افتاده باشد و غافل شده باشد، گناهی اتفاق نیفتاده است اما کار آن فرد که عکس می گیرد، یک حرامِ آشکار است. چون در قاب دوربین نیت و عمد و غفلت مشخص نیست، سرِ برهنه بانویی است که دوربینِ غیر گرفته است. این خودِ منکر است که باید فاعل آن را نهی از منکر و امر به معروف کرد. این را هم جناب لسان الغیب، حافظ شیرازی قرن ها پیش شعر کرده و در گوش همه مان زمزمه کرده است؛

گر تو قرآن به این نمط خوانی

ببیری رونق از مسلمانی

آنچه در این میان مظلوم واقع شده است، اخلاق و حریم آدم ها و حرمت احکام اسلام است. دو طرف ماجرا هم سهم خود را دارند. اول کسی که عکس می گیرد و دوم در واکنش به رفتار او از طرف دیگر سر می زند. امید واریم، با فهم و رفتار درست از حرمت و حریم واجبات الهی چنان حراست کنیم که باطل جای حق ننشیند و حق به نام باطل منکوب نشود.

ب / شماره 5268 / سه شنبه 22 اسفند 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021222.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم اسفند ۱۴۰۲ساعت 12:24  توسط غلامرضا بنی اسدی  |