رمضان با برنامه به سوی ما می آید. این را رسول اعظم الهی چنین خبر می دهد؛"أَيُّهَا النَّاسُ ! إِنَّهُ قَدْ أَقْبَلَ إِلَيْكُمْ شَهْرُ اللهِ بِالْبَرَكَةِ وَالرَّحْمَةِ وَالْمَغْفِرَةِ؛ اى مردم ماه خدا با بركت و رحمت و آمرزش به شما رو كرده است." برنامه اش هم برکت است. برکت هم فقط نانی نیست که در سفره بگذاریم. معنای متعالی برکت، توسعه انسانی و بزرگ شدن آدمی است. رمضان می آید تا ما را بزرگ کند. دیگر سوغاتی رمضان رحمت است. هم برای خود ما و هم نهادینه کردن رحم و شفقت در رفتار افراد نسبت به دیگران. بعد از برکت و رحمت نوبت به مغفرت می رسد و به واقع رمضان می خواهد ما را در زلال جاری مغفرت چنان بشوید که غباری از آلودگی هم در تنِ ما نماند. برنامه ای چنین تمام ساحتی، برنامه متقابل می طلبد. این جاست که باید از خود پرسید و دیگران را هم توجه داد که، چه برنامه‌ای داریم برای رمضان؟ چکار می‌خواهیم بکنیم تا این فصل بهشتی زمان ما را همیشه بهشتی کند؟ آخر رمضان ماه خداست و ماه میهمانی کریمی است که وقتی سفره را پهن کرد جمع نمی‌کند مگر این که میهمانان بروند اما تا میهمان هست سفره هم پهن است. حالا ما سفره نشینان چه برنامه‌ای داریم تا سفره به پهنه زندگی مان گسترده باشد؟ برای این معتقدم باید «فوق العادگی» شهر ا... را در نظر داشت و همان گونه که استاد حاج علی اکبری در نگاهی به دعای 44 صحیفه سجادیه می‌گفت: نباید بگذاریم رمضان این فرصت بهشتی برای مان «عادی» شود بلکه مدام باید خود را در شرایط فوق العاده ببینیم و قدر لحظه به لحظه این ماه را چنان بدانیم که ذخیره استراتژیک زندگی این جهانی و آن جهانی ما فراهم شود. بله ویژه باید نگاه کرد و یکی از این «خاص بینی»‌ها توجه به نیازمندان جامعه است که در آموزه‌های دینی به عنوان «عیال خدا» معرفی شده اند. با دیدنِ آنان در شعادع دید و لطفِ خدا قرار می گیریم. خداوند آستین ما را طاهر و مناسب برای خروج دستِ یاریگر خویش می یابد. آدم های به کرامت رسیده و جان یافته به روح رمضان اند که راز های بندگی را در یاری مردم می جویند. در نگاه اینان، مراجعه نیازمندان نه تکلف آور که فرصتی ممتاز است تا با رفع نایاز او خود را به صفت کرامت خداوندی بیارایند. به ویژه نیازمندانی که همواره در "کسایِ آبرویِ مومنانه" حتی گرسنگی هم دستان شان را به خواهش حرکت نمی دهد. فکر می کنم یکی از برنامه هایی که باید در برابر برنامه متقابل رمضان عملیاتی کنیم همین کمک به نیازمندان آبرو دار است. دست گرفتن از کسانی که تا کنون روی زانوی خسته خود حرکت کرده اند. به این مهم توجه داشته باشیم.....

ب / شماره 5267 / یکشنبه 21 اسفند 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021220.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM