اسلام یک دین اجتماعی است. همه چیز در آن حساب و کتاب دارد. جمع و تفریق و تقسیم و ضرب آن، به نتایج اجتماعی می انجامد.امام علی علیه السلام در حکمت 24 نهج البلاغه به این مهم چنین تصریح می فرمایند که" مِنْ كَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ، إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفِيسُ عَنِ الْمَكْرُوبِ؛ از كفاره هاى گناهان بزرگ، به فرياد رسيدن ستمديدگان و شاد كردن غمگينان است." همه کوشش ها در این مسیر است که حالِ مردم خوب شود. نیک احوالی وقتی همه گیر شد، جامعه هم به تاثیر پذیری از آن، به بستری برای نیک بختی و شادروزی تبدیل خواهد شد. حضرت آیت ا...مکارم شیرازی، در شرح حکمت علوی نگاه ها را تدقیق می کنند به این بیان" که "ملهوف" معناى وسیعى دارد که هر فرد مظلوم و بیچاره اى را شامل مى شود; خواه بیمار باشد یا گرفتار طلبکار و یا فقیر نادار و یا زندانى بى گناه. کسى که به کمک این گونه افراد بشتابد مى تواند عفو الهى را در برابر گناهانى که انجام داده به خود متوجه سازد. "مکروب" نیز به هر شخص غمگین گفته مى شود; خواه غم او در مصیبت عزیزش باشد یا غم بیمارى یا فقر یا شکست در امر تجارت و یا هر غم دیگر." تامل در عمومیتِ حدیث به ما می گوید مرزبندی بین افراد نیست. حتی در کلام ایام علیه السلام شرط ایمان هم نیامده است. بلکه غمگساری از همه و یاری همه مظلومان را باید در نظر داشت. آیت الله به یک کلید واژه دیگر هم توجه می دهند؛ "تنفیس" همان زدودن غم است. در جایى که ممکن است عامل غم برطرف شود زدودنش از این طریق خواهد بود; مانند زدودن فقر از طریق کمک مالى و آنجا که نمى توان عامل آن را برطرف کرد مى توان از طریق تسلى دادن، غم و اندوه را سبک نمود مانند کسى که عزیزش را از دست داده با تسلیت گفتن و دلدارى دادن به وسیله دوستان، غم و اندوهش کاهش مى یابد یا برطرف مى شود. اینها همه مصداق تنفیس است. چیزی که باید نسبت به آن اهتمام داشته باشیم. کوتاه سخن این که؛" کمک هاى مردمى در اسلام به هر شکل و به هر صورت اهمیت فوق العاده اى دارد; هم موجب برکت در زندگى و هم سبب برطرف شدن بلاها و هم کفاره گناهان است." به واقع هر دوسوی ماجرا منتفع می شوند. هم آنی که کمک می گیرد و هم آن که کمک می کند. هر دو هم سبکبال می شوند. نتیجه هم توسعه آرامش و تولید در افزایش برای بهتر شدن حال جامعه است......

ب / شماره 5264 / پنجشنبه 17 اسفند 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021217.pdf

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم اسفند ۱۴۰۲ساعت 10:38  توسط غلامرضا بنی اسدی  |