کیف کردم وقتی این حدیث زیبا را از رسول اعظم خدا(ص) خواندم. شما هم بخوانید تا کیف کنید:" کشاورزی و درختکاری کنید. به‌خدا قسم ‌آدمیزاد هیچ عملی حلال‌تر و پاکیزه‌تر از آن انجام نمی‌دهد. خداوند درخت را برای انسان آفرید، از این رو او باید درخت را بکارد، آن را آبیاری کند و در حفظ آن بکوشد. هر وقت عمر جهان به آخر رسیده، هرگاه قیامت بخواهد قیام کند و عالم بخواهد منقرض شود و در دست یکی از شما نهال درختی باشد چنانچه به قدر کاشتن آن فرصت باشد، باید آن را بکارد و از فرصت باقیمانده استفاده نماید." روح ام تازه شد و در جان، جریان یافت به خوانشِ این کلام راهنما. راه همین است؛ درخت بکاریم. همان است که در دبستان می خواندیم؛ به دست خود درختی می نشانم / به پایش جوی آبی می کشانم / درخت کاری ادای دین ما به آب و زمین است. زیبا سازی محیط است برای زندگی، برای پاکیزه نفس کشیدن. برای یاری انسان و دیگر جان داران. همان که در همان شعر دبستانی مان به آن توجه می دادیم؛ به تابستان که گرما رو نماید / درختم چتر خود را می گشاید / خنک می سازد آنجا را ز سایه / دل هر رهگذر را می رباید... بله درخت، کارکرد چند وجهی و پیام های گوناگون دارد. سایه اش را چتر محبت می دانیم و میوه اش را حلاوت بخشِ جان ها. شاخه هایش را ریه های زمین می خوانیم و زبان ذکر خوان زمان. خشک هم که بشود باز به قلم و کاغذ تبدیل می شود که روشنایی کوچه های ذهن را رقم می زند. این فروان فواید است که درخت را عزیز می کند و درختکار را قدری می نویسد که باید او را در صدر نشاند. در این روزگار که آلودگی، نفس ها را می خراشد، درختان بسان سربازان سلامتی به جنگ آلودگی های هوا می روند. اگر ما آنان را در زمین می کاریم و آب می دهیم و به اصطلاح زمین شان را داریم، آن ها هم هوای مارا دارند تا سلامت نفس بکشیم. بکوشیم تا این رابطه حسنه میان انسان و درخت همیشه برقرار باشد. ما درخت بکاریم تا همه از نعمات آن استفاده کنند. این هم از کارویژه های مولا علی(ع) است که چاه حفر می کرد، قنات راه می انداخت و درخت می کاشت. درخت کاری را بزرگ بشماریم. این میراثِ علوی است برای کسنی که با طبیعت رابطه مومنانه دارند.

ب / شماره 5262 / سه شنبه 15 اسفند 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021215.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM