انسانیم. ما را به کارنامه عملی می سنجند. گناهان و بدرفتاری ها ارزش کاهنده و نمره منفی دارند. این خیر و صلاح و نیکی است که ارزش افزاست و آدمی را در کارنامه، صاحب نمرات درخشان می کند. برای رسیدن به شانی چنین همین الان شروع کنیم. از نزدیکترین افراد به خود هم آغاز کنیم. مرحوم استاد صفائی حائری در بحث "اخبات" به این مهم چنین توجه می دهند که" براى بِرّ و خوبى به والدين برنامه‌ريزى كنيم، كه چه زنده باشند و چه مرده، به يادشان باشيم و كارى كنيم و قدمى برايشان برداريم." در حیات شان خادم و نیک رفتار باشیم و اگر درگذشته اند، چنان نیک رفتار باشیم با خلق خدا که همه به نیکی یادشان کنند. این که می گویند برای پدر و مادر خود خدابیامرزی به جا بگذارید می شود همان خیری که بعد از حیات در حق شان روا می داریم. برای برخاستن دعایی چنین از زبان می دم باید به کاری نیک در خدمت شان نشست. بعد از پدر و مادر نوبت به خویشان می رسد و به گفته استاد،" براى برادر و خواهر، بستگان و ذَوِالارحام، همسايه‌ها، همشهرى‌ها و... كه همه مبتلا هستند، قدمى برداريم. آنهايى كه مبتلا به هزار فساد و زنا و فحشاء و درگيرى هستند، چه كسى بايد برايشان كار كند و قدمى بردارد؟" بله، قدم برداشتن فقط برای گرفتاران مالی و معیشتی نیست. افتادگان در مرداب گناه را هم باید دست گرفت و از منجلاب بیرون کشید. طبیبانه هم باید رفتار کرد نه جوری که کمک ها با تحقیر همراه باشد. بدانیم که خداوند علی اعلا تحقیر بنده خود را تاب نمی آورد حتی اگر گنهکار باشد. دست گرفتن با تکریم است که هم دست گیرنده را می سازد و هم دست گرفته را. کار کنیم در این امور. چه" اگر در مملكتى هستى كه تمامش تاريك است، اين نشان مى‌دهد كه تو يك كبريت هم روشن نكرده‌اى. " نمی شود به انتظار دیگران نشست و توقع داشت آنان سر انگشت برای برداشتن موانع زخمی کنند. همه باید در توسعه خیر و صلاح بکوشیم. به نگاه درس آموز آیت الله،" نبايد مسأله را توجيه كنيم و بگوييم ديگران اقدام نكرده‌اند، كه تو بايد فرض كنى، كسى جز تو در اين عالم نيست. بايد خود شروع كنى و هر مقدمه‌اى را كه مى‌خواهد، فراهم نمايى." تا راه به مقصد برسد. کارنامه ما در میدان عملی چنین رقم می خورد......

ب / شماره 5258 / پنجشنبه 10 اسفند 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021210.pdf

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم اسفند ۱۴۰۲ساعت 12:7  توسط غلامرضا بنی اسدی  |