فراوان است سخن در باره کوچ و مهاجرت. فقط در رسانه ها نیست که فضای مجازی همه مباحث را به اولویت همگان تبدیل کرده است. حتی کسانی که فرزند ندارند و یک حتی دیگر؛ حتی کسانی که پای رفتن ندارند اما به این بحث توجه دارند. بسیار می خوانیم و می شنویم از فرار مغزها، مهاجرت نخبگان، کوچِ جوانان، هجرت متخصصان و.... کلی عنوان دارد این مقوله واحد. هرکس هم درست از زاویه نگاه خود به تحلیل و حتی تایید و تقبیهِ ماجرا می پردازد. جز این هم نمی توان انتظار داشت. اما وقتی نظرات با هم سنجیده و نگاه ها به چالش کشیده می شود می توان به مفاهمه امید داشت. من اما با گزاره ای چنین به موضوع نگاه می کنم؛" فرار یا مهاجرت، مسئله این است!" واقعا هم مسئله این است. مهاجرت را آموزه های دینی هم تاکید کرده است. اگر واقعا- نه بر اساس پنداشته های توهمی- فرد می بیند که در این سرزمین، استعداد هایش شکوفا نمی شود، باید برای شکفتنِ استعداد خداداد، جای خود را عوض کند. آنچه ما شاهدیم، بیش و پیش از آن که مهاجرت نخبگانی و هدفمند باشد، یک نوع" فرار" است. فرار از خود، فرار از خانه خود، فرار از هویت و تاریخ خویش. این مسیر نه تنها به کعبه مقصود نمی رسد که در ترکستانِ عادت، فرد را گرفتار مرداب می کند. کم نخوانده ایم ماجرای گرفتاران سرابِ غربت و غرب را که از عطش مرده اند. این رفتن ها مهاجرت نیست، گریز است، فرار است که آدم را از چاله پنداشته به چاهِ حقیقی می اندازد. خیلی از صداهایی که به اعتراض بلند است برای نیفتادن فرزندان وطن به این چاهِ ویل است. برخی رفتن ها اما نه مهاجرت است و نه فرار اما به نوعی، بازکردن سفره خویش پیش بیگانه است تا با "حاضری خوری" به ریش ما بخندد. کسانی که گوشت و پوست و استخوان شان سر سفره ملت، قوام یافته است و با هزینه سلامت مردم، استاد کار شده اند، در خدمتِ قوام گرفتنِ دیگر جوامع قرار می گیرند. این مسئله ای است که حتما باید به آن پرداخت. باید جلوی این سرمایه سوزی را گرفت. اما نه با بگیر و ببند بلکه با سرمایه گزاری بایسته. عقل و شرع می گوید سرمایه های خود را حفظ کنید تا بتوانید آبادانی را توسعه دهید. پیشرفت فردای کشور اقتضا می کند امروز سرمایه های خود را حفظ و زمینه را برای رشد آنان فراهم کنیم. چنین که بشود راه بر فرار بسته می شود. مهاجران هم رفته و باورشده تر برمی گردند. این هم به نفع همه است.

ب / شماره 5257 / چهارشنبه 9 اسفند 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021209.pdf

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم اسفند ۱۴۰۲ساعت 11:23  توسط غلامرضا بنی اسدی  |