سکه ها معمولا دو رو دارند. سکه سیاست که جای خود دارد. سیاست اگر با رفاقت همراه و همذات شد، به گوهری ارجمند و گران قیمت تبدیل می شود. هم برای افراد و هم برای جامعه و هم برای کشوری که به نام شکوهمند ایران، احترامش برای همه ما واجب است. اما .... اما اگر- خدای نخواسته- جای این دو عوض شود، خیلی از رفتارها عوضی می شود. سیاست با رفاقت، همدلی آفرین است. برادری به بارمی آورد و افرادی را که رای نیاورده اند را هم پای کار نگه می دارد. حتی توان و ظرفیت شان در کنار فردِ برنده به نیرویِ پیش برنده برای جامعه تبدیل می شود. کشور هم – بی آنکه در چاه و چاله بیفتد- از این توانِ هم افزا شده بهرمند می شود. کم ها زیاد می شوند و قوت به بازو رسیده تجمیع می شود و با قدرت دست ها موانع از سر راه برداشته می شود. آن روی سکه اما عکسِ این روست؛ رفاقت اگر با سیاست همراه شود. نه رفتار ها و گفتارها و اشارت هم ناظر به سیاست و منفعت رقم خواهد خورد. افراد بدون این که به جامعه و کشور و حتی فردای خود فکر کنند، نوک بینی و جای نشستن خود را در نظر خواهند داشت تا وقتی برخاستند حتما دست و جیبی پر داشته باشند. اینان با سیاست- به همان معنای منفی- همراه می شوند حتی گاهی جلو می افتند اما همه چیز را با چرتکه منافع خود حساب می کنند. سرانجام هم با همین سنجه راه خود را کج می کنند و می روند. آن هم در شرایطی که شما آنان را رفیق پنداشته و روی شان حساب کرده اید. از این قبیل آدم ها کم ندیده ایم در زندگی. به ویژه در زندگی سیاسی که به افراد به عنوان یک ابزار برای بازکردن راه نگاه می کنند. به نردبانی برای بالا رفتن. بالا که رفتند اولین چیزی را که می اندازند و می شکنند همان نردبان است. همان رفیق های فابریکی که پله شدند برای بالا رفتن آفراد. بکوشیم سیاست را با رفاقت همراه کنیم. با اخلاق دینی آن را غنی سازیم تا به استغنای ملک و ملت بیانجامد.

ب / شماره 5255 / دوشنبه 7 اسفند 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021207.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM