اسراف یک گناهِ کبیره است چه در شادی روی دهد و چه در عزا. اسراف یک گناهِ بزرگِ اقتصادی- اجتماعی است چه در تالار باشد و چه بر سر مزار. اسراف با منطقِ صرفه جویی در کشوری که مکلف به اقتصاد مقاومتی است، اقدامی ضد ملی است چه در شهر باشد یا روستا. با گناهی که وجوه مختلف را می شود برایش برشمرد، نه روانِ زندگان شاد می شود و نه روحِ درگذشتگان. ما اگر به خود احترام می گذاریم و برای پدران و مادران و درگذشتگان خود حرمت قائلیم باید از هر رفتاری که شائبه حرام بودن داشته باشد پرهیز کنیم. اسراف هم به تنهایی گناه کبیره و حرام است. وقتی جلوه های متعدد گناه را هم با خود داشته باشد، به همان تکرار در حرمت ضریب پیدا می کند. مسئله ای چنین مهم اقتضا می کند تا نسبت به اصلاح رفتارِ خود همت کنیم. با پذیرایی درست در مراسمِ "چراغ برات" چراغ رفتار درست را شعله افزون کنیم. به جای انباشتِ فراورده های تاریخ مصرف دار روی قبر که گاه کار را به چشم و هم چشمی می رساند، چشم خود را درست باز کنیم. به نام و یاد اموات مان خیرات را به کانالِ درست آن هدایت کنیم. بسیاری از خیریه ها چشم به راه خیرین هستند. کم نیستند آبروداران مومن که هشت شان گروه نُه است و اگر به به اسراف و سنت رذیله چشم و هم چشمی "نَه" بگوئیم. با همراهی مومنان خواهند توانست نفس تازه کنند. الحمد لله در روستای ما هم در نوغاب و هم افضل آباد به تدبیر شورا و بزرگان روستا، آن رسمِ نا به جا جای خود را به رفتاری درست داده است. مردم برای پذیرایی از فاتحه خوانان مزار اموات، یک پذیرایی معمولی انجام می دهند و نذورات خود را در قالب وجه نقد به متولیان مسجد و شورا می سپارند تا در امور مسجد و دیگر خیرات مورد نیاز روستا مصرف شود. مهم نیست که هر کس چقدر نذر دارد. رقمِ خیرات مهم نیست. اهمیت در رفتار درست است که چون به سنت تبدیل شود، در سال های آینده هم با تجمیع نذورات می توان قدم های بلند تر برداشت. این رویه درست را همه گیر کنیم تا هم از گناه اسراف و چشم و هم چشمی و تکبیر بعضی و احساس تحقیر برخی دیگر، دست و دیده بشوییم و هم با کاری درست در مسیر درست گام ها مان را هماهنگ کنیم. مهم این است.....

ب / شماره 5253 / پنجشنبه 3 اسفند 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021203.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM