هیچ خبری ازش نداشتم. این بی خبری سال از سی هم فزون کرده بود تا این که در یک بامداد پیامی از او خواندم در شبکه اجتماعی که نوشته بود من شما را در اینیستاگرام پیگیری می کردم. چندی سال پیش، در یکی از پُست های شما خواندم: "اگر رشد نداشته باشیم، مرده ایم" همین جمله کوتاه در من یک تحول بزرگ و بلند ایجاد کرد تا بعد از مدت ها ترک تحصیل، درسم را شروع کنم و پا به دانشگاه بگذارم. این پیام برایم مثل یک عیدی، شیرین بود. هم این که از او با خبر شدم و هم از محبتی که در کلماتش موج می زد. او حروف را به لطف کنار هم نشانده بود تا به قدردانی برخیزند. خوشحال از موفقیت او و روزگاری که دارد ناگهان برخود لرزیدم. این هم از خصوصیات رسانه ای جماعت است که در اوج شادی یک دفعه با تامل در مسئله ای در خویش آورار می شود. مثل همین جا. با خود اندیشیدم، کلمات چه ها که نمی کنند. چه معجزه ای در جان دارند و ما گاه آن را نا به جا به کار می بریم تا نتیجه بشود زلزله در زندگی مردم. راستی حواس مان هست به کلمات که ظرفیت های بی بدیل و فرصت ساز هستند؟ به این فکر می کنیم که اگر درست از آن استفاده نکنیم ونا به جا به کار گیریم مثل بمب عمل خواهند کرد؟ من نگرانم برای خودم و این قلم. بیشتر نگرانم برای مسئولان محترم که گفته هاشان هزار ما به ازا تولید می کند. مزرعه منِ روزنامه نگار خیلی محدودتر است از جغرافیای وسیعی که در اختیار مسئولان است. گفته ها شان صرفا کارکرد داخلی ندارد که گاه تا آن سوی مرز ها هم امتداد می یابد و نتایج اش در زندگی مردم خودمان نمود عینی پیدا می کند. این گران می شود و نمی شود هایی که می گویند. این خبرهایی که بیان و گاه تکذیب می شود چنان سوهان به روح و روان مردم می کشد که از پوسته به مغز می رسد. بی قراری در رفتار و بی اعتمادی که در گفتار مردم به فراوانی می رسد نتیجه همین است که ما و به ویژه مسئولان حواس مان به کلمات مان نیست. مردم هرچه می گوییم را جدی می گیرند حتی اگر خودما اراده شوخی کرده باشیم. مگر خودما بارها در این تله نیفتاده ایم که مطالب طنز رسانه های خارجی را جدی ترجمه کرده ایم؟ بگذریم، حواس مان به کلمات باشد. جوری بگوئیم و بنویسیم که هرکس خواند به تلاش و تکاپو برای فردای بهتر برخیزد. جوری که در زندگی ها انگیزه مثبت ایجاد کند، همین!

ب / شماره 5248 / شنبه 28 بهمن 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021128.pdf

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۴۰۲ساعت 11:45  توسط غلامرضا بنی اسدی  |