ما بی نقشه راه نیستیم که برخی ها رفتن به کژراهه را با هزار بهانه توجیه کنند. ما قرآن را داریم که ما را به صراط مستقیم می خواند و به انذار و تبشیر، راه را روشن می کند. گاه زبان به هشدار دارد." ویل" های قرآن، از شدید ترین هشدار ها و تهدید ها شمرده می شود. این ویل، همان وایِ خود ماست اما عمیق تر. اما هشدار دهنده تر. آیات متعددی داریم که با ویل شروع می شود و برخی افراد و رفتار ها را در برمی گیرد. از "مصلین/ نمازگزاران" تا "مکذبین/ دروغ گویان" و....نمازگراران را که به غفلت از نماز شان می افتتد و ریا می ورزند و از پرداخت زکات خودداری می کنند. مفهوم آیات این است که نمازگزار باید به مسئولیت اجتماعی خود هم واقف و عامل باشد. نمازگزاری که به پرداخت زکات همت نداشته باشد در پالایش روح هم موفق نخواهد بود. در رصدِ" ویل" های قرآن به دو سوره می رسیم که با این کلام راهبردی آغاز می شود؛" وَیْلٌ لِّلْمُطَفِّفِین / وای بر کم فروشان." کم فروشی معانی و تظاهر متفاوت دارد. بسته به حوزه کاری و جنس کار معنا می یابد. فقط بحث خرید و فروش کالا نیست که ترازو در میان باشد. ترازِ مومنانه هم در میان است که دیگر کارها را باید بدان سنجید. پزشک، معلم، مهندس، کارمند، سخنران، نویسنده و... ترازو ندارند اما به تراز حتما باید خود را تنظیم کنند و با کارِ علمی و حرفه ای خود را از هشدار خدا به سایه لطف او برسانند. این ویل و وای در باره مالِ مردم بود اما خدایی که به اموال مردم غیرت می ورزد نسبت به آبروی شان اهمیت افزون تر می دهد. لذا دیگر سوره قرآن با" وَیْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَة / وای بر عیبجویان طعنه زننده... ." آغاز می شود. این یعنی باید همیشه مراقب مال و آبروی مومن باشیم. به ویژه آبروی مومن که حرمتش از کعبه هم بالاتر است. اما دریغا که ما غیرت ورزان بر حرمت کعبه که حاضر نیستین غباری به دست ما بد دامن پرده کعبه بنشیند نسبت به آبروی مردم گشاددستیم. چشم در حریم شان داریم و زبان در آبروی شان. وای برماست اگر خود را اصلاح نکنیم. "ویل" همان چاه جهنم سرای همیشگی ما خواهد بود اگر نسبت به جان و مال و آبروی مردم غیرت نورزیم. کسانی که به آبروی مردم کبریت می کشند در واقع جهنم خود را شعله ور می کنند. حواس مان باشد، ما انتخابات را در پیش داریم. معمولا در فصل رقابت ها، رفاقت ها را به مرخصی می فرستند برخی ها و دشمن کیشانه با هم برخورد می کنند. بگم، بگم راه می اندازند. زبان شان حریم ها را می شکند. به گوشه و کنایه متن زندگی افراد را برمی آشوبند. بدانند که افرادی حتی اگر از این رهگذار به پیروزی هم برسند جز شکست بهره ای نخواهند داشت. داوری اخلاق را بپذیریم و از خطوت قرمز آبروی یکدیگر حراست کنیم. این عین مرزبانی از انقلاب است.

ب / شماره 5243 / شنبه 21 بهمن 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021121.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM