جانمایه حیات، اخلاق است. بدون اخللاق هیچ رویداد مثبتی اتفاق نمی افتد. با این نگاه است که می گویم، انقلاب اگر اخلاقی نباشد به نتیجه نمی رسد. در اولین قدم فرومی ماند چه رسد که بخواهد یک نظام را فرو بریزد. آن هم نظامی که برای خود شناسنامه دوهزار و پانصد ساله قائل بود. اگر بداخلاقی وجه غالب جریان می شد، مغلوب اراده و قوه قاهره طاغوت می شدیم. انقلاب، اما، در کنار امام، بهشتی را داشت که به صراحتی مومنانه هر کجیی را راست می کرد. از نا به جاگویی حتی در باره افرادی که نابه جا بودند هم پرهیز می داد. جلوی آمارسازی از شهدا را می گرفت. حرمت پهلوی را هم نمی گذاشت، بی حق شکسته شود. اولین مدافع مخالفانِ خود بود. ماجرای تعریف ناظر به ظرفیت ها در عین نقد او از دشمنانش هم زبان زد است. درکنار امام، مطهری بود که ناحق را به تند ترین زبان نقد می کرد ولو با نیت حق بیان شده باشد. او فقط بر تحریف های عاشورا، فریاد نمی زد که بر تحریف زمان خود هم می شورید. امام انقلاب و حواریون اش به اخلاق پایبند و نسبت به حدود و ثغور جریانات، غیور بودند. در حقیقت "علتِ موجده" انقلاب اخلاق بود و قطعا "علتِ مبقیه" و نگهدارنده انقلاب هم باید از همان جنس باشد. ما امروز هم به منطق بهشتی و مطهری نیاز داریم نه کسانی که در حق مخالف، هر تهمت و دروغی را روا می دارند. نه کسانی که با دفع حداکثری، می کوشند همه را از قطار انقلاب پیاده کنند. نه کسانی که به شیوه "مباهته" برای از میدان به در کردن رقیب هر ناصوابی را به نیت صواب بر زبان می آورند. این رفتار با انقلاب و منهج حضرت روح الله بیگانه است. منطق انقلاب، اخلاق و صداقت و صراحت بود. امروزه اما- با هزار تاسف- برخی ها بدون توجه به اولی و دومی رسیده اند به سومی. به صراحت زبان به گفته هایی باز می کنند که با انقلاب هزاران فرسنگ فاصله دارد. این رسمِ مباهته کاری چون موریانه به جان ریشه های انقلاب افتاده است. فقط منافع ملی و انقلابیون واقعی را هدف نمی گیرد که خود انقلاب را از معنا تهی می کند. عظمت ایران را به چالش می کشد. هوشیار باشیم. برای حراست از انقلاب عزیز و ایرانِ عظیم، اخلاقی، سنجیده و درراهبرد جذب حداکثری اقدام کنیم. دافعه باید به قدر ضرورت و دروازه دعوت باید همیشه باز باشد.

ب / شماره 5241 / سه شنبه 17 بهمن 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021116.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM