ما ایرانی هستیم. نام ایران برای ما حرمت و عظمت ایران برای مان موضوعیت دارد. این را هنگام بازی ایران و ژاپن دیدیم. پای این نام از خود می گذریم چه رسد به منافع خود. این را شنبه با همه وجود حس می کردیم. بسیاری در مسابقه نظر سنجی، بر اساسِ محاسبه فوتبالی و ناظر به مسابقات پیشین، ژاپن را پیروز میدان پیشبینی کرده بودند. به مفع شان بود که نتیجه همانی باشد که نوشته بودند اما بازی که شروع شد، حکایت به کلی فرق کرد. همه خواهان پیروزی ایران بودند. اضطراب‌های حین بازی آنان از کسانی که ایران را پیروز میدان پیشبینی کرده بودند اگر بیشتر نبود کمتر هم قطعا نبود. با هر رویدا صدایشان به آسمان می رفت. ناخن‌جویدن‌های شان پای تلوزیون دیدنی بود. صدای فریاد که از عمق جان برمی خواست، شنیدنی بود. بوی ذکر می داد لب هایی که هنگام ِ زدنِ ضربه پنالتی تکان می خورد. اشک های شوق راوی صادق وطن دوستی همگان بود. کلیپ هایی که بعد از بازی در فضای مجازی بارگزاری شد نشان از مشترک بودن این شوق داشت. حتی نوجوان معلولی که توان ایستادن نداشت، در خانه به شادی می غلطید. حتی مادربزرگ ها و پدر بزرگ هایی که از فوتبال چیزی نمی دانند با نوه های خود به هوا می پریدند. الله اکبر از عشق به ایران الله اکبر از جادوی توپ گرد. سرود های حماسی بعد از بازی، عمیق تر از همیشه در عمق وجود همه می نشست و پروازشان می داد. عزیزی زیبا نوشته بود در این باره که؛ این همان رگ ایرانی ماست که هنوز از پس هزارها سال می‌تپد؛ و شراری است خاموش شدنی نیست. رگی که از قلب ستارخان و رئیسعلی و میرزاکوچک تا گردن بچه‌های خردسال و نوجوان ما نبض دارد. رگی که از اضطراب‌های تنگه‌ی تکاب تا استرس‌های پشت‌ خاکریز‌های طلاییه، از دلشوره‌های دی‌ماه ۹۸ تا دل‌آشوبه‌های امروز پای تلوزیون زنده ماند. رگ غیرت ایرانی‌گری. می‌بینید حالا سه‌رنگ پرچم قشنگ‌مان چقدر جذاب‌تر و غرورآفرین‌تر شده! این شادی و غرور نشان وطن دوستی بی بدیل است؛ و من تا چشم کار می کند، در این حوالی وطن‌پرست می‌بینم. اینجا هنوز ایران ماست؛ با همه اختلاف‌هامان." و من اضافه می کنم اینجا تا همیشه ایرانِ ماست. اختلاف هامان خیلی کوچکتر از آن است که هموطن بودن مان را از یاد ببرد.

ب / شماره 5240 / دوشنبه 16 بهمن 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021116.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM