قناعت به آنچه هست، فاصله ما را با آنچه باید باشیم بیشتر می کند. راضی شدن به همین نقشی که در دفتر روزگار می زنیم، ما را از دفتر های بیشتری که می تواند روزی ما شود، محروم می کند. تکرارِ هر روزه خویش بین خانه و محل کار، کار را اگر خراب نکند، درست هم نمی کند. کُپی گرفتن از خویش به تعداد روزهای تقویم نشان از آن دارد که قیمت خویش را نمی دانیم. کسی هم که قیمت چیزی را نداند معمولا گرفتار رندانی می شود که سینی طلایش را به چند پفک و شکلات از دستش خارج می کنند. تازه خوش حال هم هست به شوری و شیرینی که با پفک و شکلات در کام کرده است. کسی که قیمت ها دستش باشد نه تنها شکار نمی شود که هوشمندانه برای افزایش سرمایه اش تلاش هم می کند. مرحوم استاد آیت الله صفائی حائری، با ظرافت تمام به این مهم چنین توجه می داد که؛ " هر كدام از ما در جايگاهى نشسته ‏ايم و برايمان چه در خانه و اداره و چه در محراب و منبر، اشتغال و فعاليتى است. گاه به آنچه امروز داريم، قانع ‏ايم و خيال مى ‏كنيم همان نهايت و غايتى است كه مى‏ توانيم تأمين كنيم. اين در صورتى است كه به محدوديت در انسان معتقد باشيم و او را در محدوده‏اى متوقف كنيم." این ما را به همین جایی که هستیم نه تنها راضی که خشنود هم می کند. در این فریب هم گرفتار می کند که آدم موفقی هم هستیم چون به فلان مقام و جایگاه رسیده ایم" اما اگر معتقد باشيم، انسان گرچه استعدادهايش محدود است، ولى با تركيب آنها نامحدود و بى ‏نهايت مى ‏شود، هيچ گاه جايگاهى را كه داريم نقطه آخر نخواهيم دانست" که ترکیب های تازه خواهیم ساخت تا دستاورد های تازه خلق شود. زیبا می گوید استاد- اعلی الله مقامه الشریف- كه" حروف الفبا{ اگر چه به شمار 32 اند اما} در تركيب با هم بى ‏نهايت كلمه و بى‏ نهايت جمله به وجود مى ‏آورند؛ استعدادهاى انسان هم در تركيب با يكديگر، بى ‏نهايت استعداد مى ‏آفرينند." درکِ این حقیقت و این ظرفیت می تواند انسان را به جایگاهی برساند که هیچگاه به" وضعِ موجود"، قانع نباشد و همیشه برای رسیدن به وضع مطلوب تلاش کند. تلاشی چنین سازندگی تمام ساحتی به دنبال دارد. هم خود انسان را می سازد و هم جامعه را به شرایطی می رساند که پرورنده انسان هایی کوشنده به سوی مطلوب باشد.....

ب / شماره 5237 / پنجشنبه 12 بهمن 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021112.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM