یادش بخیر. امروز برای نسلِ ما فرخنده تر از نوروز بود. عید شد برای ما وقتی امام خمینی وارد ایران شد. حالِ روزه داریی را داشتیم که بعد از فصلی جهاد اکبر، به هلالِ شوال می رسید. این هلال، بزرگ و بزرگتر می شد با هر پله ای که امام از هواپیما پایین می آمد. ما "ماه" را کامل دیدیم در بهشت زهرا. وقتی امام به میهمانی فرزندان شهیدش رفت. سخنانِ امام برای ما مانیسفستِ سرفرازی بود و برای ایران، نوشدارویی که به موقع رسیده بود. قبل از این که عزتِ این خاک را به خون کشند. از خون های برزمین ریخته اما آن روز گُل می رویید. نه در زمین که در ضمیرِ روشن مردمانی که به فردا نگاه داشتند. یادش بخیر 12 بهمن 1357، ایران همه دیده به مهر بینا شده خود را به امام دوخته بود تا ببیند چه می گوید موسایی که سحر همه ساحران شرق و غرب را باطل کرده بود. از مردم گفت و حقِ انتخاب شان، از این که همه امور بسته به رای مردم است و این مردم اند که امیر زندگی خویش اند نه شاه و وزیر و استبداد و استکبار. آن روز، صفخات به تزویر نوشته را امام حقیقت خوانی کرد تا نگاه مان به واقعیت ها باز شود. از فرهنگ گفت که پای ابتذال ضبح شده بود. غیریت سازی کرد بین هنر و سینما و تلویزیون و فحشایی که می خواست خود را با تعریفِ"این همانی" با سینما و تلویزیون، برابر کند. صدای رسای امام، نفخه صوری بود که هنر را، سینما را، تلویزیون را، جانی دوباره بخشید. 12 بهمن 1357 برای ما یک روز ویژه بود که فرصت نگاه تازه را به مردم می بخشید. روح الله، روحی نو شد در کالبد مردمی که بیگانه مرده اش می خواست. زنده شد ملت تا از زبان امام حرفِ خود را بزند که ؛" ما فرض می‌کنیم که این سلطنت پهلوی، اول که تاسیس شد به اختیار مردم بود ..... این اسباب این می‌شود که - بر فرض اینکه این امر باطل، صحیح باشد- فقط رضاخان سلطان باشد، آن هم بر آن اشخاصی که در آن زمان بودند .... اما {این که}محمد رضا سلطان باشد.... چه حقی داشتند ملت در آن زمان، سرنوشت ما را در این زمان معین کنند؟.... هر کسی سرنوشتش با خودش است، مگر پدر‌های ما، ولی ما هستند؟" ملت با رهبری امام حرف خود را به کرسی نشاند تا جایی برای نشستنِ هیچ سلطانی نباشد. باری، نوروز شد برای ایران تا تاریخ خود را از نو بنویسد در صحیفه ای که با بسم الله الرحمن الرحیم آغاز شده بود.

ب / شماره 5237 / پنجشنبه 12 بهمن 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021112.pdf

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم بهمن ۱۴۰۲ساعت 11:20  توسط غلامرضا بنی اسدی  |