برکت، این کلید واژه احترام برانگیزی است در فرهنگ نامه زیستی انسان. اگر به حسنِ ظن از نگاه به کلام تبدیل و در زندگی ها جاری شود، روزگار همه مبارک خواهد شد. کسی که نگاهی چنین دارد، حتی اگر ثروت هم نداشته باشد، خود سرمایه ای سازنده است برای جامعه اما ثروتمندانِ نابرخوردار از نگاه کرامتی، در شمار کسانی قرار می گیرند که قرآن با عنوانِ "ملاء و مترف" از آنان یاد می کند. در گونه شناسی طبقات اجتماعی از دیدگاهِ کتابِ وحی اینان از گروه هایی هستند که با قدرتِ باطل رشد می کنند. اینان مانع رشد مردم اند. اگر ثروت قرار باشد آدمی را در این شمار قرار دهد باید دعا کرد هرگز محقق نشود چون ما را از بهشت به سوی دوزخ می کشاند. به همین خاطر است که باید از خداوند برکت بطلبید نه ثروت. ظهوراتِ آن در زندگی فردی و اجتماعی هم مشخص است؛ اگر ثروتمند شوید مشخص نیست که ثروت با خوشی و سلامتی و اتحاد و دوستی با خانواده و اقوام همراه باشد . معلوم نیست در خدمت توسعه جامعه قرار گیرد. اما برکت، ثروتی است همراه با عشق و رحمت الهی و دوستی و یاری رسانیدن به دیگران معنا پیدا می کند. مثل چراغی روشن است که همگان از نور آن بهره می برند حتی اگر هیچ نسبتی با صاحب چراغ نداشته باشند. برکت، انرژی مثبتی است که به ثبات اجتماعی می انجامد. تکانه های تند که برخی را برمی کشد و برخی را فرو می ریزد، در جامعه برکت محور اتفاق نمی افتد. زلزله هایی که زمین را می لرزاند و خانه ها را آوار می کند در چنین جامعه ای دلی را نمی لرزاند بلکه دل ها و دست ها را همداستان می کند تا از دل آوار ها برای هم بنایی رفیع تر بسازند. کارکردِ برکت، برای همگان کرامت آفرین است. لذاست که خداوند درمورد انبیاء و دوستانش می فرماید: که من به آنها برکت داده ام. برکت، هدایت گر نیز هست. راه یافتگان همواره بر مدار تعالی حرکت می کنند و دستِ دیگران را هم می گیرند. پس دعا کنیم همه ما را خداوند علی اعلا، کرامت روزی فرماید. این می تواند ثروت را با رویکرد مثبت به سرمایه ای سازنده تبدیل کند که حالِ خوش را برای همه فراهم آورد.

ب / شماره 5226 / پنجشنبه 28 دی 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021028.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM