غزه، پیشانی نوشتِ یک روز تقویم ماست. این را مجلس شورای اسلامی در دهم آذر ماه 1388 تصویب و ابلاغ کرد. تا روز ۲۹ دی ماه به عنوان روز" غزه، نماد مقاومت فلسطین" راه به تقویم برد و علاوه بر کارکرد قانونی در دستگاه تبلیغی- دیپلماسی نظام، یادآور مردم هم باشد. تا بدانیم در این جهانی بزرگ جایی کوچک و باریکه ای قرار دارد که مذئمانش، بزرگی را با شهادت غنی سازی می کنند. می ایستند، مرگِ شان هم سُرخ و ایستاده است. نمادی تجسم یافته از باور این که آدم را ترکیبی از آه و دم، می داند. آهی که به درد برمی کشد دمی که به خون می افتد. دریغا که امروز، در صد و چندمین روز تجاوز جنایتکارانه صهیونیسم به غزه، این حدیث خونین مکرر در مکرر تکارار می شود. هر ساعت 10 نفر مظلوم کُش می شوند. ما اما اگر چه دوریم از میدان اما به معنای مومنانه در وسط میدانیم. هم به عاطفه انسانی که ترکش در پهلوی دخترک فلسطینی همه ما را بی قرار می کند و هم به قرار مومنانه که صدای یاری خواهی شان را باید نیکو پاسخ گفت. سهم ما در کنار نفرت از اسرائیل، دست هایی است که باید به خوانشِ "اَمَّن یُّجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوءَ " به آسمان بفرستیم. با توجه به این که آیه را ادامه ای است پُر رمز و راز و یک وعده شگفت؛" وَ یَجعَلُکُم خُلَفاءَ الاَرضِ ءَاِلهٌ مَّعَ اللهِ قَلیلاً مَا تَذَکَّرُونَ" به این معنای کامل و ناظر به فردا؛" ....یا کسی که دعای مضطر را اجابت می‌کند و گرفتاری را برطرف می‌سازد، و شما را خلفای زمین قرار می‌دهد، آیا معبودی با خداست؟ کمتر متذکر می‌شوید!" بله، این اضطرار ما را به تحقق وعده الهی نزدیک می کند. به شان شکوهمند انسان که از صراط مستقیمِ عبودیت، محقق می شود. به خلافت بر زمین. این وعده خداوند صادق الوعد است. هر چند در اضطراب و اضطرار فقط همان قسمت اول آیه را می خوانیم اما ادامه آن را خداوند خود روزی خواهد فرمود. دیر نیست روزگاری که به خلافتِ صالحان، دیار قدس از لوث وجود ناپاکان طهارت یابد و همه چیز در تعالی نام بلند الله به جلالت برسد. الیس الصبح بقریب؟

ب / شماره 5226 / پنجشنبه 28 دی 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021028.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM