خیر و شر مدام در جنگ اند. این هم واقعیتِ درونیِ ماست و هم ترجمه بیرونی آن پهنه جغرافیا را پُر کرده است. تاریخ به تعداد صفحات خود گواه است بر این جنگِ تمام ناشدنی میان اصحاب نور که در ولایت الله اند و اهالی ظلمت که رامِ سالاری طاغوت اند. آن چه در برخی معرکه ها می بینیم از این جنس است لذا نمی توان به پایانِ آن فکر کرد. چنان که "آیت‌الله میرباقری" در این باره می گوید: "اصل مبارزه با باطل، تعطیل‌بردار نیست؛ درگیری بین جبهه حق و باطل، یک امر ضروری و اجتناب‌ناپذیر است و موضوعی برای مصالحه وجود ندارد؛ چون مصالحه بر سر «اله» است؛ وقتی ما دنبال خدای خودمان هستیم و آنها دنبال دنیای خودشان هستند، امکان مصالحه نیست. " چون صلح از جنس صَلاح است. آنان که دست شان با سِلاح گرم می شود نمی توانند خنکای شهد گوارای صُلاح را بفهمند. به این خاطر است که جنگ ها تکرار می شود. در این تکرار و به قول استاد،" در این جنگ و مبارزه حق و باطل، دو طرف می‌کشند و کشته می‌شوند و خسارت می‌بینند؛ فقط تفاوت در یک‌جا است: «الَّذینَ آمَنوا یقاتِلونَ فی سَبیلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذینَ کفَروا یقاتِلونَ فی سَبیلِ الطّاغوتِ». اینها در راه خدا می‌جنگند، آنها در راه غلبه شیاطین می‌جنگند. تفاوت در همین یک کلمه است؛ و الا آنها هم سختی می‌کشند و مشکلات را تحمل می‌کنند: «إِنْ یمْسَسْکمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ»؛ اگر شما سختی می‌بینید دشمن هم سختی می‌بیند." تفاوت در انتخاب اله است. نتیجه هم اما متفاوت می شود؛ آنان که به ولایت الهیه باور دارند، مسیر حرکت شان به سمت خیر و نور و سعادت است اما گروه مقابل در ولایت طاغوت، این مسیر را برعکس می پیمایند؛" یخرهم من النور الی الظلمات" روشن است به تاریکی خواهند رسید و در این نتیجه هم هیچ کس جز خودشان مقصر نیست. اگر می خواهند چنین نشود باید چنان نکنند و با خروج از ولایت باطل به اهالی حق بپیوندند تا به روشنایی و صلاح برسند....

ب / شماره 5223 / دوشنبه 25 دی 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021025.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM