جامعه کبیره یک زیارت خاص است. یک زارت راهبردی که خواندن آن انسان را در کلاسِ شناختِ امامت خقه قرار می دهد. در فراز های این کلام تبیین گر است که می توانیم چگونگی رابطه خود با امام را نسقی ماندگار ببخشیم. امام هادی علیه السلام در این منهج معرفتی در کنار بایستگی ها از نابایستگی ها هم پرهیز می دهند به این کلام که؛" ....پس روگردان از شما خارج از دین و ملازمتان ملحق شونده به شما و کوتاهی کننده در حقّتان قرین نابودی است" و مگر تاریخ جز این داوری دارد در باره کسانی که روی از امامت برتافتند یا رو در روی آن ایستادند؟ اینان را بهره ای از حق و حقیقت نیست چه همان طور که در جامعه کبیره می خوانیم،" ... و حق همراه شما و در شما و از شما و به سوی شماست و شما اهل حق و سرچشمه آن هستید." امام در ادامه به یک نکته مهم و غیریت ساز که اهل عصمت و ولایت را از دیگران جدا می کند توجه می دهند؛" میراث نبوّت نزد شماست و بازگشت خلق به سوی شما و حسابشان با شماست و سخن جدا کننده حق از باطل نزد شماست، آیات خدا پیش شما و تصمیمات قطعی‌اش در شما و نور و برهانش نزد شماست و امر او متوجه شماست" به همین براهین آشکار است که" آن‌که شما را دوست داشت، خدا را دوست داشته و هر که شما را دشمن داشت خدا را دشمن داشته و هر که به شما محبّت ورزید به خدا محبت ورزیده و هرکه با شما کینه‌توزی نمود، با خدا کینه‌ورزی نموده است و هرکه به شما چنگ زد، به خدا چنگ زده است" با خداست که همه چیز معنا می شود و امام هم حجتِ خداست. دلیلی که خلق را به سوی خالق، دلالت می کند؛"شمایید راه راست‌تر و گواهان خانه فنا و شفیعان خانه بقا و رحمت پیوسته و نشانه انباشته و امانت نگاه داشته و درگاه حقّی که مردم به آن آزموده می‌شوند، آنکه به سوی شما آمد نجات یافت و هرکه نیامد هلاک شد، شما مردم را به سوی خدا می‌خوانید و به وجود او راهنمایی می‌کنید و همواره در حال ایمان به او هستید و تسلیم او می‌باشید و به فرمانش عمل می‌کنید و به راهش ارشاد می‌نمایید و به گفته‌اش داوری می‌کنید." بله راه اینجا است. نجات این جاست. بهشت دو سرا هم با جانمایه امامت محقق می شود. هرکه می خواهد به سلام خدا در بهشت، تعالی روز افزا داشته باشد باید زندگی خود را با امامت تنظیم کند.

ب / شماره 5223 / دوشنبه 25 دی 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021025.pdf

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و پنجم دی ۱۴۰۲ساعت 11:33  توسط غلامرضا بنی اسدی  |