وای به حال ما اگر در جایگاه‌مان کم به فکر مردم باشیم، نمی‌گویم به فکر مردم نیستیم، اما نباید کم باشد، نباید کم به فکر نظام، ارزش‌ها و … باشیم. این کلامِ از دل برآمده قاضی القضات ایران است که بر دل هم می نشیند. فراتر از دلنشینی کلام باید آن را به مثابه یک "هشدار" تلقی کرد. هشداری که باید هوشیار مان کند. به ویژه مسئولان محترم را. این یک بایستگی در خکمرانی مومنانه است که مسئولان همه توان خود را وقفِ خدمت کنند نه این که مردم را مکلف به وقفِ خدمتِ خود بپندارند. بزرگترین ارزش برای یک مسئول، به احترام ایستادن در برابر مردم و به خدمت شان همت کردن است. اگر چنین نباشد مشمول همان وای ای می شود که حجت‌الاسلام والمسلمین غلامحسین محسنی اژه‌ای در آئین افتتاحیه نخستین کنگره امامزاده حضرت علی بن محمد باقر (ع) در کاشان اظهار کرد. او ناظر به فضای داد و ستد های سیاسی هم یک گزاره مهم مطرح کرد و اول از همه هم خود در صفِ اول مخاطبان آن ایستاد؛ :" اول از همه به خودم می‌گویم که مسئولیت بزرگ یک قوه را دارم، ما بر صندلی‌ای نشسته‌ایم که برای ماندگاری آن سر‌های زیادی از بدن برای احیای حق جدا شده است، ایثارگری‌های زیادی را شاهد بوده‌ایم، اسارت رفتن و تبعید شدن‌های زیادی را داشته‌ایم و وای به حال ما که اگر بخاطر خودمان، گروه و یا جریان سیاسی و جناح از جایگاه سو استفاده کنیم." این هشدار راهم حتما باید جدی گرفت چه رفتار هایی از این دست نه تنها اعتماد مردم به مسئولان را نابود می کند که آتش در خرمن اعتماد اجتماعی هم می زند. مهمتر از این، رفتارهایی از این دست، امید را که جانمایه بیانیه گام دوم است، جوانمرگ می کند. فاجعه ای چنین، نقطه پیایان می گذارد بر پیشرفت. بر تعالی بر موفقیت ها چه امید در جامعه، مثل روح، در بدن است. مگر جسمِ بی روح زنده است که جامعه بی امید را بتوان به زند و سازنده بودنش امید بست؟ جدی بگیرند حضرات این هشدار را و با تمام توان در خدمت مردم بکوشند. موفقیت سیاسی برای خود و جناح خویش هم اگر می خواهند از همین راه ایجاد و تثبیت می شود. جز این راه حتی اگر با کاتالیزور های حمایتی هم چند صباحی موفقیت جناحی حاصل شود خیلی زود به غروب خواهد رسید.

ب / شماره 5220 / پنجشنبه 21 دی 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021021.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM