به بازخوانی فرهنگ های دیگر نیاز داریم. در گفتگوی فرهنگ ها و تمدن هاست که انسان می تواند به تعالی برسد. چیزی که شایسته بندگانِ خدای متعال است. بندگانی که باید به شان خلیفه الهی زمان را مدیریت و بستر شکوفایی زمین کنند. در اشتراک گذاذری فرهنگ ها و افکار است که می توان به خوشه چینی از خرمن فیض دیگران پرداخت." اطلب العلم ولو بالصین" که پیامبر اعظم(ص) راهبرد سازی فرمودند نیز ما را به کوششی بایسته در راه یاد گرفتن تحریک و تشویق می کند. امروز اما اگر رنج سفر هم بر خود هموار نکنیم فضای رسانه ای راه را برای مان هموار می کند تا ببینیم و بخوانیم و درس بگیریم چنان که من در یک گروه خانوادگی خواننده پُستی شدم که عزیزی بازنشر کرده بود به این شرح؛ یکی از پژوهشگران حوزه مردم شناسی که برای تحقیق به آفریقا سفرکرده بود در یکی از قبایل به تعدادی از بچه های بومی آن منطقه، یک بازی را پیشنهاد کرد. او سبدی از میوه را در نزدیکی یک درخت گذاشت و گفت: هر کسی که زودتر به آن سبد برسد، تمام آن میوه های خوشمزه را برنده خواهد شد... هنگامی که پژوهشگر فرمان دویدن داد، آن بچه ها دستان هم را گرفتند و با یکدیگر دویده و در کنار درخت، با خوشحالی به دور آن سبد میوه نشستند.... پژوهشگر که کاملا از رفتار بزرگ منشانه‌ بچه ها، هاج و واج مانده بود، علت این رفتار متفاوت را پرسید و گفت: درحالی که یک نفر از شما می‌توانست به تنهایی همه میوه ها را برنده شود، چرا از هم سبقت نگرفتید؟! آنها گفتند: "اوبونتو" اوبونتو به این معناست که: "چگونه یکی از ما می تونه خوشحال باشه، در حالی که دیگران ناراحتند"؟! اوبونتو درفرهنگ ژوسا یعنی: من هستم چون ما هستيم! وی کی پدیا هم در این باره تعریف و شناسه های زیبایی به دست می دهد؛ اوبونتو فلسفهٔ اخلاق، با تمرکز بر تعلّقات و روابط مردم با یک‌دیگر است. این واژه مربوط به زبان بانتو است که در آفریقای جنوبی است. اوبونتو یک مفهوم کلاسیک آفریقایی است که معادل فارسی آن را می‌توان در این شعر سعدی یافت: "بنی آدم اعضای یک پیکرند، که در آفرینش ز یک گوهرند." یک فعّال صلح آفریقایی اوبونتو را این چنین ترجمه می‌کند: "چیزی که من هستم، به سبب چیزی است که همهٔ ما هستیم." نلسون ماندلا، قهرمان مهر و گذشت، هم تعریفی تمثیلی از اوبونتو دارد: "یک جنبه از جنبه‌های اوبونتو این است که مثلاً اگر مسافری در روستایی توقّف کرد، لازم نیست درخواست غذا یا آب دهد. هنگام توقف، مردم به او غذا داده و او را سرگرم می‌کنند. اوبونتو به این معنا نیست که مردم نباید به دنبال ثروت باشند، بلکه به این نکته توجّه دارد که آیا می‌خواهید این کار را به قصد بهبود جامعه انجام دهید یا خیر." ثروت وقتی به سرمایه ای مولد در خدمت توسعه عمومی باشد ارزشی است که مدام ارزش افزوده هم تولید می کند. احترام برانگیز هم هست. در نظام فکری اسلام نیز ما با بانویی بزرگ به نام حضرت خدیجه(س) آشناییم که دارایی اش برکت توسعه دین و معرفت شد. فرهنگ دینی هم با مواسات، اوبونتو را در معنایی کمال یافته تر به جامعه ارائه می کند.

ب / شماره 5206 / سه شنبه 5 دی 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14021005.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM