میان ما همیشه چالش و درگیری است. آنچه در جامعه می بینیم، کپی پررنگ درون ماست که در اندازه های بزگتر تکثیر می شود. واقعیت همان است که آن فرد حکیم به مرد جوان گفت؛" درونِ من یک درگیریِ ادامه دار وجود دارد؛ جنگی هولناک بین دو موجود که مدام پنجه در صورت هم می کشند. همیشه دست شان در یقه یکدیگر است. یکی شر است که در قالبِ خشم، حسادت، اندوه، افسوس، طمع، غرور، خودخواهی، کینه و دروغ و... خود را نشان می دهد. دیگری نیز خیر است؛ او شادی، آرامش، عشق، امید، فروتنی، مهربانی، سخاوت و حقیقت، ایمان، مروت، مردم داری، ایثار و فضایل اخلاقی خود را نمایان می کند. " حکیم که توجه جوان را برانگیخته دید ادامه داد: مشابه این درگیری در درون تو نیز به وجود می‌آید، همچنین در درون هر شخص دیگری که فکرش را بکنی نیز هست." به واقع زندگی ما عرصه این چالش هاست. ما در جبهه جنگی قرار داریم که از پا گرفتن تا از پا افتادن مان ادامه دارد. ماجرای جهاد اکبر هم ناظر به همین جنگ ادامه دار و صلح ناپذیر است. این که در این نبرد کدام طرف پیروز می شود را می توان در جواب حکیم به جوان خواند که وقتی پرسید کدام طرف پیروز خواهد شد؟ گفت: جواب ساده است؛ هر طرفی که به او غذا می‌دهی و تدارک می کنی همان غالب میدان خواهد شد. این جاست که باید برخویش بلرزیم برای فردای خود. به راستی ما کدام طرف را تقویت می کنیم؟ بسیارمان می خواهیم که خیر بر شر پیروز شود هم در درون خودما و هم در جامعه اما عملکرد مان خیلی وقت ها با نیت و خواست ما همراه نیست. وقتی دور آتش حسد، اژدهای طمع را گرم می کنیم، نمی توانیم انتظار داشته باشیم درخت سخاوت میوه ایثار بدهد. اگر واقعا به دنبال خیر هستیم باید کردار ما هم بر این اساس نظم پیدا کند و الا باید برای پیروزی شر در همه ساحت ها و تحمل خسارت های انسان سوز آن خود را مهیا کنیم.

ب / شماره 5200 / سه شنبه 28 آذر 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020928.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM