نتوانسته ایم نسبت خود را با خلقت درست تعریف کنیم. این نادرستی در تعریف ما را از معرفت و شناخت دور می کند. خدا رحمت کند آیت الله صفائی حائری را. به ظرافت هشدار می داد تا هوشیار مان کند که "آنهايى كه آمده‌اند در اين عالم، آدم ببينند، فقط انتظار نمايشنامه‌اى را مى‌كشند كه هنوز ساخته نشده است." به تماشا نیامده ایم. آمده ایم تا زندگی کنیم. نقش بیافرینیم. بزرگ شویم به واقع،" ما در اين عالم نيامده‌ايم تا به ما آدم نشان بدهند؛ بلكه آمده‌ايم آدم شويم و آدم بسازيم." این ساخت و ساز است که جهان را هم به قرار بهشت می سازد. ولی چون عکسمسیر می رویم در زندگی به جهنم می خوریم. به قول استاد، " وقتى معيارمان «آدم ديدن» شد، هنگامى كه همين آدم‌هايى كه ما را جمع كردند، تو زرد درآمدند، تصميم مى‌گيريم مسير حق را رها كنيم." این را همه مان تجربه کرده ایم. بسیار هم تجربه کرده ایم. این که فلان را که زاهد دهر می پنداشتیم چپ کرد ما هم چپ می کنیم. بالاتر از این؛" به رها كردن مسير حق نيز قانع نمى‌شويم، بلكه جلوى حق مى‌ايستيم؛ غافل از اينكه وقتى ديگر آدم‌ها تو زرد از آب درآمدند، تازه بار ما سنگين‌تر مى‌شود!" باید جای خالی آنان در جبهه حق را هم پُر کنیم نه این که خاکریز را ترک کنیم تا جبهه تَرَک بردارد. ما با معیار ها، با بینات، با دلایل آشکار، مسیر مان را انتخاب می کنیم و در آن قدم می گذاریم. این می طلبد تا به جای نگاه به آدم ها به معیار ها نگاه داشته باشیم. آیت الله در این جایگاه نیز راهی که باید برویم را چنین تبیین می کنند؛" اما وقتى ديديم كه نمى‌توانيم رها كنيم، بايد بنيادى را بريزيم. وقتى فردى از جمع، { حتی بزرگانی از جمه} آلوده شده، نمى‌توانيم طب را رها كنيم؛ بلكه بايد طبيب‌هاى پاكى را بسازيم." باید راه را با همراهان سلامت ادامه دهیم. "اينجاست كه آنچه تا حال برايمان يك استحباب بود، به صورت يك ضرورت درخواهد آمد. " ضرورتِ ساختن و پرداختن و راه را ادامه دادن. استاد در صفحه 143 کتاب گرانسنگِ "جمع ها و حاصل جمع ها" چنین توجه می دند که " اگر الله ما را جمع كرده و او ما را به هم ربط داده باشد، با ديوارها، فاصله‌ها، فرسنگ‌ها و شغل‌ها از همديگر جدا نمى‌شويم." نباید هم بشویم که وقتی با هم هستیم و جماعت هستیم "یدالله مع الجماعه" را درک می کنیم. با هم باشیم. معیار ها را ملاک عمل قرار دهیم. قرار ها مان را به قواره افراد تنظیم نکنیم که چون افتادند ما هم انتحار کنیم.راه این است. رهرو باشیم.

ب / شماره 5196 / چهارشنبه 22 آذر 1402 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020922.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM