قدرشناسی یک هنر ارزش افزاست. آنان که به این هنر متخلق و هنرمند اند راه بسته به روی خود نمی بینند. دیوار هم راه باز می کند به روی افرادی چنین. قدر انسان را می دانند و انسان را در کنار خویش می بینند. کتاب را حرکت می نهند و به دوستی با حکیمِ ساکت، هزار سخن می یابند برای گفتن که هر کدامش چراغ خاموشی را روشن و کوچه ای را نورانی می کند. با این دوست است که می توان بی گفت و گو، گفت و شنید. عرض حال کرد و نسخه خوبی احوال گرفت. آنان که با کتاب مانوس اند، انسی انسانی دارند که انسانیت شان را به بلوغی شایسته می رساند. کتاب است و حرف هایش از روی حساب. لذا جدول زندگی را هم به ضرب و جمع، ارزش می افزاید و ناآگاهی ها را منها و مشکلات را تقسیم می کند تا باقی مانده ای جز صفر نماند. کتاب را باید چون دوست خوب و دست گیر و گره گشا عزیز داشت. در کنار کتاب به اسناد هم توجهی ویژه باید داشت چه اینان نیز چون از جنس کتابت اند، حامیانِ صامتی هستند قوام و استواری زندگی اقتصادی و امنیتِ روانی را به همراه می آورند. این را در گستره زندگی بارها یا تجربه کرده ایم و یا در تجربیات دیگران خوانده ایم که مستند کردن امور و داشته ها راه بر رهزنان بسته است. این درست که سند ها حرف نمی زنند اما به پشتوانه سند می توان چنان سخن گفت که هیچ کس در حقانیت ما تردید نکند. بله، سند که دست آدمی باشد، با پشتگرمی بیشتر و با اقتدار قانون پی حق خویش می رود. تاکید عقل و شرع بر مستند سازی از همین روست تا بی آن که گذر مان به سنگلاخ ها بیفتد در راهی امن و هموار به طلب خویش و مطالبات جامعه برسیم. با آن کتاب و این سند، با کمک این دو دوست است که می توان امروز را چنان زیبا ساخت که فرداهای زیباتر را روزی مان کند. برای رسیدن به مقصدی چنین متعالی نیز باید کوشید کتاب خوانی و مستند سازی،به عنوانِ دو پیشران موفقیت و تثبیت کننده هویت، رونقی بایسته بگیرد.

ب / شماره 5175 / یکشنبه 28 آبان 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020828.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM