|
تکلیف داریم برای ساختن حتی اگر لازم باشد مثل شمع بسوزیم. باید در میدان باشیم و انجام تکلیف کنیم. ما نسبت به خود و همدیگر مسئولیم لذا" آنجا كه آدمها دارند مىپوسند و از درون پوك مىشوند، اگر به خلوتى و كنجى پناهنده شده باشم، در همان خلوتم محاصره مىشوم و در خانهام از پاى مىافتم." باید برآشفت این خلوت را چه به گفته استاد صفائی حائری در صفحه 165 کتاب صراط، " اگر به سوى گندها هجوم نياورى، ناچار محاصره مىشوى. اگر براى درگيرى آماده نشوى، ضربه مىبينى." کم نبوده اند در تاریخ کسانی که کنار کشیده و حساب خود را جدا پنداشته اند اما زیر همان موجی دفن شده اند که میان خود و آن ارتباطی نمی دیده اند. باید به همه زوایا توجه داشت و نیازمندی های متفاوت را احصا و تامین کرد چه تجربه می گوید" آنها كه نيازهاشان را تأمين نكردهاند، مجبورند كه امتياز بدهند" گاه چنان بزرگ و سنگین است این امتیازها که آدمی را می شکند. "برای شکسته نشدن تكليف تو این است ، كه زمينهها را فراهم كنى و از خلوت فارغت بيرون بيايى و مهرههايت را بسازى." تکلیف را باید درست تشخیص داد و الا عمل به تنهایی نتیجه بایسته را به دنبال نخواهد داشت. به قول استاد،" آنجا كه تكليف تو ساختن و سوختن است، ساختن مهرههايى و سوختن دشمنهايى، اگر به تظاهر بپردازى و شعار دهى و يا سينهات را جلوى گلوله بگيرى،" به نتیجه نمی رسی. در منطق خردمندان کار بی نتیجه هم ارزش افزوده تولید نمی کند. از میدان بیرون شدن حتی اگر به اشتیاق مرگ هم برسد، سودی نمی رساند که مولا علی(ع) كه تمام وجودش سوز مرگ است و از كودك به پستان مادر، به مرگ مأنوستر است ولى بايد بماند و حتى سختی های سکوت و مشقت های سه جنگ و غربت های آشکار را تحمل کند و بماند." كه على عبد است و عبوديت او صراط مستقيم است." ما نیز باید در همین هندسه فکری، منهج علوی را در پیش بگیریم و به تکلیف اجتماعی خود چنان عمل کنیم که فردا بهتر از امروز باشد و باز خود زمینه بهتر شدن پس فردا را فراهم کند. این جاست که جمله راهبردی رهبر انقلاب، مصداق پیدا می کند که"بسیجی باید در وسط میدان باشد تا فضیلت های اصلی انقلاب زنده بماند." که زنده ماندن فضیلت ها نه به مردان گوشه نشین که به میدان داران هوشیار نیاز دارد......
ب / شماره 5172 / چهارشنبه 24 آبان 1402 / صفحه 4 http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020824.pdf
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم آبان ۱۴۰۲ساعت 11:6  توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|