"أَلا بِذِكرِ اللَّهِ تَطمَئِنُّ القُلُوبُ" را بسیار شنیده و خوانده ایم. به ویژه در سخت هنگامه هایی که در زندگی، گرفتارمان کرده است. پی اطمینان خاطر و آرامش قلب هم خوانده ایم. نتیجه هم گرفته ایم اما این فهم اولیه از این آیه است که کلید فهم های تازه را به دست می دهد. بزرگی می فرمود :این آیه معنایش ایـن نیست که با ذکر خدا دل آرام می گیرد. معنای بلند تر آیه می شود این که خدا می گوید : تو را جوری ساخته ام که جز با یاد من آرام نگیری . تفاوت ظریفی در میان است. درک آن آدمی را از مُلک برمی کشد و بر ملکوت می نشاند. پس اگر بیقراری، اگر دلتنگی، اگر دلگیری، گرفتار یک |گیر" هستی. گیر کار هم آنجاست که هزار یاد، جز یاد او، در دلت جولان می‌دهد . تو هم به آن ها که خس و خاشاکی بیش نیستند امید می بندی. خودت را بسان غریقی می بینی که ناگزیر از این است. همان که در ضرب المثلِ" الغریق یتشبث بکل حشیش" می خوانیم. حال آن که چنین نیست. دستِ توانمندی به سوی مان دراز شده است برای نجات. ما اگر چشم بگشائیم می بینیم که نیاز به خسو خاشاک و خشک چوب های این سو و آن سو نیست؛ خدا همین نزدیکیست. نخوانده ایم مگر" وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ؛ ما از رگ گردن او به او نزدیکتریم." را؟ او از همه به ما نزدیک تر است چرا دست به دوردست ها دراز می کنیم؟ نمی رسد دست ما و کوتاه می شود امید مان و غرق می شویم. راه را دور نکنیم که حقیقت این است؛"... وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ ۚ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ؛ و هر كجا باشيد او با شماست و خدا به هر چه مى ‏كنيد بيناست." ما هم حضرت یار را ببینیم. دست دراز شده به یاری گری رب الارباب را بگیریم تا از همه طوفان ها و مرداب ها ما را به سلامت عبور دهد. رسم رفاقت این است. او رفیق کسانی است که رفیقی ندارند. اول از همه باید دل برید و دل را گره زد به لطف او که جاودانه است. آرامش هم اینجا در مدار افزایش قرار می گیرد نه جای دیگر....

ب / شماره 5171 / سه شنبه 23 آبان 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020823.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM