به امروز جوانان نگاه نکنید که در خیابان با خیال های خاص، کرکره پلک ها را بالا می زنند. زبان شان گرم صحبت های ویژه است. رها ترین و حتی ولنگارترین افراد هم وقتی بخواهد در خانه اش را به روی جنس مخالف باز کند به صلاحیت هایی نظر دارد که تا یک به یک احصا نشود نه به خاستگاری خواهد رفت و نه به خاستگار "بله" خواهد گفت. از قدیم هم همین طور بوده است. حتی شغال رفتاران هم سیبِ سالم می خواهند. این یک قاعده است در رفتار ها. نالایق ها هم دنبال همسر لایق می گردند مثل این پسرِ قصه ما که به مادرش می گوید: " چگونه می توانم زن لایقی برای خودم پیدا کنم؟" مادر که روزگار او را می دانست و کارنامه او را زیر دست داشت، هوشمندانه و پند آموز جواب داد:" نگران پیدا کردن زن لایق نباش، روی مردی لایق شدن تمرکز کن تا زنی لایق نصیبت شود." این که در آموزه های اسلامی و فرهنگ ملی می خوانیم زن و مرد باید "کفو" هم و هم شان باشند، اقتضا می کند تا اول لایقت ها را در خویش بارور کنیم سپس دنبال همسر لایق بگردیم. گرچه خیلی از ما ها به این ضرورت راهبردی توجه نداریم. خوبی را برای خود می خواهیم و لایق نشده دنبال همسر خوب، پاک، آفتاب و مهتاب ندیده و لایق می گردیم. این را هم حق خود می دانیم اما انگار فراموش کرده ایم این حق برای طرف مقابل هم هست که به بهترین سر، همسری کند. پس باید مان گفت که همان آدمی باش که از همسرت توقع داری و همان آدمی باش که دوست داری همسرت به فضایل آن آراسته باشد. آنچه برای خود می پرستیم برای دیگران هم باور داشته باشیم. آنچه برای خود نمی پرستیم را در حق دیگران روا نداریم. همین قاعده اگر رعایت شود زندگی و جامعه ای قانونمند خواهیم داشت که همه در حق یکدیگر به خیر و خوبی التزام دارند. نتیجه هم توسعه صلاح و خیر و برخورداری همگان از بهترین هاست. باری لیاقت را در خویش بارور کنیم. همراه لایق برگزینیم تا زندگی روی خوش خود را به ما نشان دهد.

ب / شماره 5170 / دوشنبه 22 آبان 1402 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020822.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM