|
داشته ها مان را نمی بینیم. چه رسد به این که ببینیم و به رضایت لذت ببریم. کم دیده ام آدم هایی که از داشته هاشان راضی باشند و با این رضایت آسیبِ نداشته ها را مدیریت کنند. الان که ذهنم را مرور می کنم آدم هایی از این دست را از انگشت های یک دست هم کمتر دیده ام. خدا بیامرزد درگذشتگان همه را ما خویشاوندی داشتیم که به این خصلت متخلق بود. هر خودرویی که می خرید برایش لذت بهترین ها را داشت. خانه کوچکش را باغ بهشت می دید. به یک گوشی تلفن حظی می برد که افراد با کارخانه سامسونگ نمی برند. دیگری هم بود که می گفت من از شنیدن آواز یک استاد موسیقی بهره ای می برم که برادرم با خودروی آخرین مدلش نمی برد. از این آدم ها کم اند اما تا دلتان بخواهد اطراف ما پر است از آدم هایی که نداشته هاشان را چنان طومار می کنند که داشته هاشان اصلا به چشم نمی آید. تا این نگاه اصلاح نشود، رضایت در جان پدید نخواهد آمد و جهان را برای ما پذیرفتنی نخواهد کرد. انگار کسی لازم است که ما را به این داشته ها توجه دید مثل کاجرای مرد بنگاهی. بخوانید؛ مردی از خانهاش راضی نبود، از دوستش که بنگاه املاک داشت خواست تا خانهاش را بفروشد. دوستش یک آگهی نوشت و آن را برایش خواند: خانهای زیبا که در باغی بزرگ و آرام قرار گرفته، تراسِ بزرگ مشرف به کوهستان، اتاقهای دلباز و پذیرایی و ناهارخوری وسیع .... صاحبخانه تا متن آگهی را شنید، گفت: این خانه فروشی نیست، در تمام مدتِ عمرم میخواستم جایی داشته باشم مثلِ این خانهای که تو تعریفش را کردی. نمی فروشم. می خواهم خودم در آن زندگی کنم. بله، خیلی وقتها نعمتهایی که در اختیار داریم را نمیبینیم، چون به بودنشان عادت کردهایم، انگار کسی لازم است که ما را به این داشته ها توجه دهد. داشته های سرمایه ای چون مثل سلامتی، امنیت، پدر ، مادر، خغانواده، دوستانِ خوب، کارِ آبرومند و خیلی چیزهای دیگر که دایم اما نمی بینیم، اما توجه نمی کنیم، دلیلش غلبه عادت در زندگی است. دست مثل همسایه های دریا که صدای آن را نمی شنوند. قدرِ داشتههامان رو بدانیم. شکر داشته ها را به جا بیاوریم تا نداشته ها مان هم به داشته تبدیل شود. این قاعده زندگی است؛" شکرِ نعمت، نعمتت افزون کند/ کفر، نعمت از کفت بیرون کند" پس با شکر و رضا درهای رحمت را به روی خود بگشائیم.
ب / شماره 5168 / شنبه 20 آبان 1402 / صفحه 3 http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020820.pdf
+ نوشته شده در شنبه بیستم آبان ۱۴۰۲ساعت 11:19  توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|