مراقب باشیم در مرداب قاعده 99 گرفتار نشویم. نه هولناک که هلاکت آفرین است این مرداب. هرچه هم بیشتر دست و پا بزنیم. بیشتر فرو می رویم. مرگ را نزدیکتر می کند این تلاش. قاعده ۹۹ آن است که از 100 تا 99 تایش را داریم اما پی همان 1 نداشته می گردیم. داشته های خود را نمی بینیم و تمرکز ما بر روی نداشته هاست.بسیارمان در تمام ادوار زندگیمان دنبال آن یک گمشده می‌گردیم و خودمان را به خاطر آن ناراحت می‌کنیم و فراموش کرده‌ایم که شاید داشته های ما بسیار بیشتر از نداشته هایمان باشد که هست. اگر نسبت تلاش و آرزوهامان را بسنجیم درخواهیم یافت که به نسبت کوشندگی مان از داشته های بیشتر برخورداریم. ما درنیافته ایم ضرورت این تناسب را. همین هم زحمت افزا و حسرت آفرین می شود و الا اگر آرزوها را نه دور و دراز که به اندازه گام هامان نظم می دادیم. رضایت در زندگی مان نظامات احساس خوشبختی را پایه ریزی می کرد. ما به سان کسی می مانیم که زمینی نخریده آرزوی داشتن برج می کند. حال آن که خود او هم می داند که داشتن برج نیازمند زمین و پی ریزی و مصالح و فرایند ساخت و ساز است. قاعده ۹۹ ما را به سمتِ تمامیت خواهی و کمال گرایی افراطی می برد بی آن که مقدمات کار فراهم باشد. این هم ما را به سمتی زیستن در فضای ناهوشیاری می کشاند. به وادی اوهام. توهم هایی که مرز خیال را هم چند فرسنگ پشت سر گذاشته اند. بدانیم که قاعده ۹۹، پذیرش واقعیت را ناممکن و شرایط زندگی را به شدت سخت می کند. برای گذر از مردابی چنین هراس انگیز به داشته هایمان بیاندیشیم. آن ها را به یاد آوریم. احصا کنیم و قدر آنها را بدانیم. در گام بعد، خدا را شاکر باشیم که نعمت های فراوانی را روزی ما فرموده است مانند زندگی خوب، خانواده خوب ، سلامت، امنیت وهرآنچه در زندگی داریم که آسایش آور و آرامش آفرین است. آسایش و آرامش هم زمینه رشد فردی و جمعی ما را فراهم می کند. تنفس در فضای شکرگزاری و دیدن با پشتوانه افکار مثبت، همه چیز را خواستنی تر می کند. بدانیم آرامش و ایمان و سعادت، 100 است. پس چون که 100 آید 90 هم پیبش ماست. لذا نباید اندک کمبود ها را چنان بزرگ دید که قله بودها را هم در غبار گیرد.

ب / شماره 5167 / پنجشنبه 18 آبان 1402 / صفحه 7

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14020818.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM